ตอน 26
เตี้ยนเซี่ย ท่านไม่หิวหรือ
บทที่ 19
บทที่19
พูดจบแล้ว นางหันไปมองหลุมใหญ่ที่ซือถูเฉียงตกอยู่
ภายใต้สายตาไม่อยากเชื่อ กังวลใจและตกใจในสถานการณ์เบื้องหน้าของขุนนางบุ๋น นางปลอบเสียงเย็นชา “ไม่ต้องกลัว ข้าอ่อนโยนมากแล้ว ไม่ตายหรอก”
ทุกคน “…”อ่อนโยนมาก?
อ่อนโยนคือการโยนคนห่างออกไปห้าเมตร กระแทก
ตอน 27
บทที่ 20
บทที่20
ฮ่องเต้ “…”
พระองค์รู้สึกว่าวันนี้ช่างโชคร้ายนัก !
เสินเซ่อเทียนมอบของหมั้นหมายให้เยี่ยเม่ย ไฉนพระองค์ถึงไม่รู้เรื่องเลย ทำไมถึงไม่มีใครบอกพระองค์ ยามนี้พระองค์คิดเอามีดแทงเยี่ยเม่ยสักทีหนึ่งด้วยซ้ำแล้ว
ตอนนี้พระองค์เริ่มเข้าใจวังหลังของตนขึ้นมาบ้างแล้ว เพื่อแย่งชิงความ
ตอน 28
บทที่ 21
บทที่21
“ไม่เลว” เยี่ยเม่ยเอ่ยชมขึ้น ขณะนั่งกินข้าวอยู่คนเดียว
นางเป็นคนเลือกกิน มาตรว่าไม่ใช่นักกิน แต่ก็กินของเลื่องชื่อมามิใช่น้อย น้อยครั้งที่จะชมอาหารอร่อยออกมาอย่างนี้
ทว่าอาหารโต๊ะนี้ นางรู้สึกปรุงได้ไม่เลวเลย เดิมคิดว่าฝีมือการปรุงอาหารของยุคโบราณห่างชั้นกั