บทที่ 19

บทที่19

พูดจบแล้ว นางหันไปมองหลุมใหญ่ที่ซือถูเฉียงตกอยู่

ภายใต้สายตาไม่อยากเชื่อ กังวลใจและตกใจในสถานการณ์เบื้องหน้าของขุนนางบุ๋น นางปลอบเสียงเย็นชา “ไม่ต้องกลัว ข้าอ่อนโยนมากแล้ว ไม่ตายหรอก”

ทุกคน “…”อ่อนโยนมาก?

อ่อนโยนคือการโยนคนห่างออกไปห้าเมตร กระแทก

บทที่ 20

บทที่20

ฮ่องเต้ “…”

พระองค์รู้สึกว่าวันนี้ช่างโชคร้ายนัก !

เสินเซ่อเทียนมอบของหมั้นหมายให้เยี่ยเม่ย ไฉนพระองค์ถึงไม่รู้เรื่องเลย ทำไมถึงไม่มีใครบอกพระองค์ ยามนี้พระองค์คิดเอามีดแทงเยี่ยเม่ยสักทีหนึ่งด้วยซ้ำแล้ว

ตอนนี้พระองค์เริ่มเข้าใจวังหลังของตนขึ้นมาบ้างแล้ว เพื่อแย่งชิงความ

บทที่ 21

บทที่21

“ไม่เลว” เยี่ยเม่ยเอ่ยชมขึ้น ขณะนั่งกินข้าวอยู่คนเดียว

นางเป็นคนเลือกกิน มาตรว่าไม่ใช่นักกิน แต่ก็กินของเลื่องชื่อมามิใช่น้อย น้อยครั้งที่จะชมอาหารอร่อยออกมาอย่างนี้

ทว่าอาหารโต๊ะนี้ นางรู้สึกปรุงได้ไม่เลวเลย เดิมคิดว่าฝีมือการปรุงอาหารของยุคโบราณห่างชั้นกั