บทที่26

“ดังนั้นเล่า ท่านมาหาข้าทำไม มาเพื่อให้ข้าดูท่านแสดงละครเสียใจสิ้นหวัง?” สีหน้าของเยี่ยเม่ยยังคงเป็นความเสียดสีตั้งแต่แรกเริ่ม ทั้งยังส่งสายตาประเมินมองเป่ยเฉินอี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า

นางถามแกมขบขันแต่ไม่ขำว่า “หรือว่าข้าสมควรถามอี้อ๋องว่า สรุปแล้วท่านคิดทำอะไรกันแน่ ท่านวางแผนอันใดอยู่ใน

บทที่27

เยี่ยเม่ยฟังแล้วหันไปมองซือถูเฉียงด้วยสายตาแปลกประหลาด

ถามขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา “ดังนั้นความหมายของเจ้าคือ เจ้ากลัวถูกข้าตี ถูกข้าตัดนิ้วถึงยอมกินข้าวอย่างนั้นหรือ”

ซือถูเฉียงหันมองอีกฝ่าย

ใบหน้าท่านหญิงยังเปรอะเปื้อนน้ำมูกน้ำตา อีกทั้งดวงตาคู่นั้นยังมีน้ำต

บทที่28

เล่าถึงตรงนี้เป่ยเฉินอี้ก็ไอออกมา เขาก้มหน้ามองเลือดในมือ เขาไม่ปล่อยให้เยี่ยเม่ยเห็น เพียงเล่าต่อว่า “เสด็จพี่เสนอว่า หากต้องการให้ปล่อยเจ้าและครอบครัวก็ได้ แต่ต้องเอาราชโองการของอดีตฮ่องเต้และชีวิตของข้ามาแลก ข้ามอบราชโองการให้เขา ทั้งยังดื่มยาพิษต่อหน้าเขา ถึงได้ป้ายคำสั่งจากเขาเพื่อไป