บทที่252

หมู่ตึกกูเยว่

เยี่ยเม่ยนั่งเท้าคางอยู่ในห้อง หลับตาพักผ่อน

จงรั่วปิงดูร้อนรนเสียยิ่งกว่าเยี่ยเม่ย “เจ้าอย่าได้นั่งครุ่นคิดอยู่ที่นี่อีกเลย รีบหาแผนการออกมาเถอะ หากผ่านคืนนี้ไปจะไม่ทันการณ์แล้วนะ!”

“ใครบอกว่าข้ากำลังคิดอยู่” เยี่ยเม่ยหันกลับมามองอีกฝ่าย

บทที่253

ไปเอาเองอย่างนั้นหรือ

กูเยว่อู๋เหินหันกลับไปมองเฉิงฉู่

เฉิงฉู่สีหน้าแตกตื่นขึ้นมาทันที รีบส่ายหน้า “ท่านประมุข ทุกๆ หนึ่งก้านธูปข้าน้อยเปิดหน้าต่างตรวจดูทุกครั้ง แม่นางเยี่ยเม่ยอยู่บนเตียงตลอดเวลา หาได้ออกไปไหน!”

เมื่อเขารายงานจบ เยี่ยเม่ยก็ลุกขึ้นเดิน

บทที่254

เยี่ยเม่ยแววตาเย็นชา

ชะงักฝีเท้า หันกลับไปมองกูเยว่อู๋เหิน เห็นหน้าอีกฝ่ายไร้อารมณ์ใดๆ เวลานี้นางคาดเดาความคิดของกูเยว่อู๋เหินไม่ออก

เยี่ยเม่ยถามเสียงเย็นชา “ท่านประมุขกูเยว่รั้งคนไว้เพราะอะไร หรือท่านเปลี่ยนใจ”

คงไม่ถึงขั้นนั้นหรอกกระมัง