บทที่21

“ไม่เลว” เยี่ยเม่ยเอ่ยชมขึ้น ขณะนั่งกินข้าวอยู่คนเดียว

นางเป็นคนเลือกกิน มาตรว่าไม่ใช่นักกิน แต่ก็กินของเลื่องชื่อมามิใช่น้อย น้อยครั้งที่จะชมอาหารอร่อยออกมาอย่างนี้

ทว่าอาหารโต๊ะนี้ นางรู้สึกปรุงได้ไม่เลวเลย เดิมคิดว่าฝีมือการปรุงอาหารของยุคโบราณห่างชั้นกับปัจจุบัน

บทที่22

คนทั้งหมดล้วนจากไป

เหลือเพียงแค่เสินเซ่อเทียนคนเดียวที่ยังอยู่ในท้องพระโรง สำหรับเสินเซ่อเทียน เรื่องนี้ก็เป็นสิ่งที่อยู่ในการคาดเดาของเขา

ฮ่องเต้ทรงตวัดพระเนตรมองขันทีข้างกาย

ขันทีรีบจัดการนำบ่าวไพร่ทั้งหมดออกไป หลังจากออกไปแล้วก็ปิดประตูให้ด้วยความรอบคอบ

เสินเซ่อเทียนยืนอยู่

บทที่23

เยี่ยเม่ยหันกลับไปมองเขา ถามเสียงเฉยชา “ถูกโยงไปด้วย ร้ายแรงนักหรือไง”

เจ้าเมืองหลินมุมปากกระตุก ความจริงอยากตอบว่าร้ายแรงมาก ทว่าเห็นท่าทางไม่ยี่หระของเยี่ยเม่ย ดูท่าผู้อื่นคงไม่เห็นเรื่องนี้ในสายตา

ไม่รู้ว่าองค์ชายสี่พาตัวแม่นางที่ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำนี่มาจากไหนก