บทที่ 15

บทที่15

ฉากนี้ทำเอาคนทั้งหลายตกตะลึง สูดลมหายใจเฮือก

เมื่อจับจ้องกลีบดอกไม้พวกนั้น พวกเขาตระหนักได้ว่า หากเตี้ยนเซี่ยหลบไม่พ้น เกรงว่าจะถูกกลีบดอกไม้เหล่านั้นทะลุร่างแล้ว

แววตาของเป่ยเฉินเสียเยี่ยนฉายแววฉงน ปล่อยมือข้างที่จับขาเยี่ยเม่ย ในขณะเดียวกันระหว่างที่เขาหม

บทที่ 15

ตอนที่ 15 เป่ยเฉินอี้ช่วยเจ้าได้ เยี่ยนก็ช่วยเจ้าได้

เยี่ยเม่ยใจเต้นตึกตัก พลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง

นางมองเป่ยเฉินเสียเยี่ยน ดึงมือเขาบนบ่านางออกช้าๆ “ดังนั้นเล่า ท่านอยากพูดอะไรกันแน่ จงเจิ้งซีคือใคร ข้าไม่รู้จักด้วยซ้ำ!”

“ไม่รู้จักหรือ” ดวงตาคู่ร้ายของเขาแฝงแววขบขัน เขาปั

บทที่ 16

บทที่16

ครั้นเอ่ยมาถึงตอนนี้

เป่ยเฉินเสียเยี่ยนที่เงียบอยู่นานก็กลับเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งว่า “หวังว่าท่านกับเป่ยเฉินอี้จะรู้จักประมาณตน รู้ว่าพวกท่านต่างก็แก่แล้ว ไม่เหมาะสมกับนาง”

คนทั้งหมด “…?”

ในบรรดาบุรุษที่ดำรงตำแหน่งขุนนางชั้นสูงทั้งหลาย เกรงว่าต่อ