บทที่20

ฮ่องเต้ “…”

พระองค์รู้สึกว่าวันนี้ช่างโชคร้ายนัก !

เสินเซ่อเทียนมอบของหมั้นหมายให้เยี่ยเม่ย ไฉนพระองค์ถึงไม่รู้เรื่องเลย ทำไมถึงไม่มีใครบอกพระองค์ ยามนี้พระองค์คิดเอามีดแทงเยี่ยเม่ยสักทีหนึ่งด้วยซ้ำแล้ว

ตอนนี้พระองค์เริ่มเข้าใจวังหลังของตนขึ้นมาบ้างแล้ว เพื่อแย่งชิงความโปรดปรานลง

บทที่21

“ไม่เลว” เยี่ยเม่ยเอ่ยชมขึ้น ขณะนั่งกินข้าวอยู่คนเดียว

นางเป็นคนเลือกกิน มาตรว่าไม่ใช่นักกิน แต่ก็กินของเลื่องชื่อมามิใช่น้อย น้อยครั้งที่จะชมอาหารอร่อยออกมาอย่างนี้

ทว่าอาหารโต๊ะนี้ นางรู้สึกปรุงได้ไม่เลวเลย เดิมคิดว่าฝีมือการปรุงอาหารของยุคโบราณห่างชั้นกับปัจจุบัน

บทที่22

คนทั้งหมดล้วนจากไป

เหลือเพียงแค่เสินเซ่อเทียนคนเดียวที่ยังอยู่ในท้องพระโรง สำหรับเสินเซ่อเทียน เรื่องนี้ก็เป็นสิ่งที่อยู่ในการคาดเดาของเขา

ฮ่องเต้ทรงตวัดพระเนตรมองขันทีข้างกาย

ขันทีรีบจัดการนำบ่าวไพร่ทั้งหมดออกไป หลังจากออกไปแล้วก็ปิดประตูให้ด้วยความรอบคอบ

เสินเซ่อเทียนยืนอยู่