บทที่ 13

บทที่13

“….” เหล่าทหารในที่แห่งนี้ต่างพากันสูดลมหายใจลึก รู้สึกถึงจากก้นบึ้งของหัวใจว่า ความกล้าหาญของสตรีเบื้องหน้านี้มากจนน่ากลัว

เป่ยเฉินเสียเยี่ยนมุมปากยกยิ้ม ไม่โกรธเคืองคำพูดของเยี่ยเม่ยสักน้อย ทว่ากลับแย้มยิ้มแช่มช้า น้ำเสียงอ่อนโยน “หากเจ้าจะไปให้ได้ บางทีเยี่ยนอาจทนไ

บทที่ 14

บทที่14

หลังจากฮ่องเต้ตรัสถาม คนทั้งหลายยเร่งใช้ความคิดเฟ้นหาตัวเลือก

เมื่อครู่ฝ่าบาททรงตรัสแล้ว ฐานะของเยี่ยเม่ยก็คือเหอซั่วหนี่ว์อ๋อง ในเมื่อเป็นอ๋องจะหาพระสวามี ก็ต้องหาคนที่ฐานะเหมาะสม

ทุกคนเริ่มคิดถึงบรรดาอ๋องรวมถึงองค์ชายทั้งหลาย

ไม่ช้าก็มีคนเสน

บทที่ 15

บทที่15

ฉากนี้ทำเอาคนทั้งหลายตกตะลึง สูดลมหายใจเฮือก

เมื่อจับจ้องกลีบดอกไม้พวกนั้น พวกเขาตระหนักได้ว่า หากเตี้ยนเซี่ยหลบไม่พ้น เกรงว่าจะถูกกลีบดอกไม้เหล่านั้นทะลุร่างแล้ว

แววตาของเป่ยเฉินเสียเยี่ยนฉายแววฉงน ปล่อยมือข้างที่จับขาเยี่ยเม่ย ในขณะเดียวกันระหว่างที่เขาหม