บทที่ 130

บทที่130

บทที่ 130

ตอนที่ 130 ใต้หล้านี้มีแต่บุรุษที่ตามปรนนิบัติเอาใจข้า

“เพราะเป่ยเฉินเสียง”

จงรั่วปิงตรงไปตรงมายิ่ง โพล่งชื่อคนผู้หนึ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากเปล่งเสียงออก ก็เห็นเยี่ยเม่ยเลิกคิ้วมองตน ใบหน้าของจงรั่วปิงเผยความไม่เป็นตัวของตัวเอง เอ่ยปาก “ข้าคือจง

บทที่ 131

บทที่131