บทที่191

เขาเรียกขานฮูหยินล่วงหน้าไปก่อนแล้ว

เยี่ยเม่ยหัวใจกระตุก เอ่ยจากใจว่า “พูดตามตรงแล้ว ข้าไม่ชอบคำเรียกที่ออกจะเป็นสตรีเกินไปเช่นนี้ ท่านเรียกข้าว่าแม่นางเยี่ยเม่ยเถอะ”

อวี้เหว่ยหมดคำพูด กลอกตามองท้องฟ้า ไม่ชอบคำเรียกว่าฮูหยิน รังเกียจที่คำเรียกดูเป็นสตรีมากเกินไป ดัง

บทที่192

อวี้เหว่ยหมดคำพูด เอาเป็นว่าตอนนี้ไม่ว่าจะพูดเรื่องอะไร แม่นางเยี่ยเม่ยก็กลายเป็นหัวข้อหลักไปแล้วใช่หรือไม่

เขามองเตี้ยนเซี่ยหน้าตาจริงจังด้วยความมึนงง “เตี้ยนเซี่ย แม่นางเยี่ยเม่ยรับปากแต่งงานแล้ว…”

ยังมีอะไรให้แข่งขันกันอีกเล่า หรือว่าแม่นางเยี่ยเม่ยยังจะรับปากแต่

บทที่193

เยี่ยเม่ยหันกลับมามองทหาร สายตาทอประกายสนใจ ชี้จมูกตัวเอง ถามเสียงเย็นชาขึ้นมาคำหนึ่ง “ข้าหรือที่จะไปต้อนรับ”

คนในโลกที่ต้องให้นางไปต้อนรับด้วยตัวเอง นางคิดว่ายังไม่เกิด

นายทหารชะงักไปชั่วครู่

ถึงเขาไม่ค่อยเข้าใจแม่นางเยี่ยเม่ย แต่ช่วงนี้ได้ฟังเรื่องมากมา