บทที่ 130

ตอนที่ 130 ใต้หล้านี้มีแต่บุรุษที่ตามปรนนิบัติเอาใจข้า

“เพราะเป่ยเฉินเสียง”

จงรั่วปิงตรงไปตรงมายิ่ง โพล่งชื่อคนผู้หนึ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากเปล่งเสียงออก ก็เห็นเยี่ยเม่ยเลิกคิ้วมองตน ใบหน้าของจงรั่วปิงเผยความไม่เป็นตัวของตัวเอง เอ่ยปาก “ข้าคือจง

บทที่ 131

บทที่131

บทที่ 131

ตอนที่ 131 ไม่ดีแล้ว จิ่วหุนหนีออกจากบ้าน (1)

“อะไรนะ” น้ำเสียงของจงรั่วปิงสูงขึ้น

จ้องเยี่ยเม่ยอย่างไม่อยากเชื่อ เอ่ยถาม “ความหมายของเจ้าคือ เป่ยเฉินเสียงคิดรับเจ้าเป็นพระชายารองแล้ว”

เยี่ยเม่ยพยักหน้า จากนั้นสีหน้าไม่คัดค้าน “ข้าไม่สนใจ บุรุษที่คิ