บทที่184

สิ้นเสียงเขา

เป่ยเฉินเสียเยี่ยนมองเขาทีหนึ่ง น้ำเสียงเย็นชาถามว่า “ความหมายของเจ้าคือ เยี่ยนอาจต่อสู้กับแม่นางเยี่ยเม่ยแล้ว”

อวี้เหว่ย “… ไม่อาจ”

ก็ได้ เป็นเพราะตัวเขาไร้สมองก็แล้วกัน

หากเตี้ยนเซี่ยสู้กับแม่นางเยี่ยเม่ยขึ้นมา ยังจะเล่นละครต่อไป

บทที่185

เซียวเยว่ชิงหันกลับมาด้วยสีหน้าโศกเศร้ามองเยี่ยเม่ย

เอ่ยปนสะอื้น “แม่นางเยี่ยเม่ย มีเรื่องอะไรหรือ”

เขาอยากร้องไห้จริงๆ

คุณชายเสี่ยวจิ่วอยู่ที่นี่ หากทำให้คุณชายเสี่ยวจิ่วรู้ว่า คำหลอกลวงแม่นางเยี่ยเม่ยทั้งหลายล้วนมาจากปากเขาบอกแม่นางเยี่ยเม่ยเอง

บทที่186

เยี่ยเม่ยมุมปากกระตุก เพลิงโทสะที่เดิมสุมมาเต็มอก เมื่อเข้ามาก็จะจัดการคนผู้นี้ แต่นางคิดไม่ถึงว่า ตัวเองยังไม่ทันจะเอ่ยปากเอาผิด อีกฝ่ายก็เอ่ยประโยคเช่นนี้ ทำให้เพลิงโทสะจุกอยู่ที่คอ ไม่รู้จะระบายออกมาอย่างไร

อวี้เหว่ยในยามนี้ก็มอง เตี้ยนเซี่ยของตนอย่างไม่อยากเชื่อ ตอนเตี้ยนเ