บทที่183

เสี้ยววินาทีนั้น เยี่ยเม่ยไม่รู้ว่าตัวเองสมควรตอบว่าอะไรดี

นางเงียบไปสักพัก เยี่ยเม่ยเอ่ยถามขึ้นว่า “อย่างนั้น ใครเป็นคนพาเจ้ากลับมา”

จิ่วหุนก้มหน้าไม่ส่งเสียง

เยี่ยเม่ยครุ่นคิดไม่นาน ถามขึ้นว่า “เจ้ากลับมาเองแล้วใช่ไหม”

“อืม” จิ่วหุนตอบกลับอย่

บทที่184

สิ้นเสียงเขา

เป่ยเฉินเสียเยี่ยนมองเขาทีหนึ่ง น้ำเสียงเย็นชาถามว่า “ความหมายของเจ้าคือ เยี่ยนอาจต่อสู้กับแม่นางเยี่ยเม่ยแล้ว”

อวี้เหว่ย “… ไม่อาจ”

ก็ได้ เป็นเพราะตัวเขาไร้สมองก็แล้วกัน

หากเตี้ยนเซี่ยสู้กับแม่นางเยี่ยเม่ยขึ้นมา ยังจะเล่นละครต่อไป

บทที่185

เซียวเยว่ชิงหันกลับมาด้วยสีหน้าโศกเศร้ามองเยี่ยเม่ย

เอ่ยปนสะอื้น “แม่นางเยี่ยเม่ย มีเรื่องอะไรหรือ”

เขาอยากร้องไห้จริงๆ

คุณชายเสี่ยวจิ่วอยู่ที่นี่ หากทำให้คุณชายเสี่ยวจิ่วรู้ว่า คำหลอกลวงแม่นางเยี่ยเม่ยทั้งหลายล้วนมาจากปากเขาบอกแม่นางเยี่ยเม่ยเอง