ตอนที่ 124

พนักงานหญิงสองคนตกใจมาก ทักทายอย่างติดๆขัดๆจึงรีบวิ่งหนีไป

ลั่วมั่นราวกับคนที่ไม่เป็นอะไร ยืนหน้าอ่างล้างมือบีบเจลล้างมือ ล้างมือ และเช็ดให้แห้ง สุดท้ายโยนทิชชู่ที่เช็ดมือให้แห้งทิ้ง เสร็จกระบวนการรวดเดียว

เธอเงยหน้าขึ้นมองกระมอง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปกปิดความเศร้าในแววตาของเธอ

จากนั้นหันหล

ตอนที่ 125

พอได้ยินคำพูดของเวินน๋อน ในใจของลั่วมั่นกระตุกไปทีหนึ่ง มองไปทางเด็กนั่นโดยจิตใต้สำนึก มองเห็นระหว่างคิ้วของคล้ายกับใครคนหนึ่ง ทันใดนั้นก็รู้สึกเย็นวาบ รู้สึกมือเท้าชาไปหมด

พ่อของเด็กที่เวินน๋อนพูดถึง……คือใคร?

เธอไม่กล้าถาม กลัวว่าเวินน๋อนจะดูออกว่าเธอแปลกไป จึงรีบเดินจากไป แต่กลับไม่รู้ท

ตอนที่ 126

ลั่วมั่นย่อตัวลงอย่างลังเล จับไหล่ของเฮ่าเฮ่า “น้องเป็นอะไร”

สีหน้าเด็กผู้ชายซีดมาก บนหน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ เหมือนจะไม่สบายตัวมาก

“มามี้……”

ลั่วมั่นจับหน้าผากเขาอย่างระมัดระวัง ร้อนจนน่าตกใจ

“แม่น้องอยู่ไหน?”

เฮ่าเฮ่าพึมพำไม่ชัดเจน

“มามี้……”

เด็กคงคิดว่าเธอเป็นแม่ตัวเอง มุดเข้าหาอ้อมกอด