ตอนที่ 125

พอได้ยินคำพูดของเวินน๋อน ในใจของลั่วมั่นกระตุกไปทีหนึ่ง มองไปทางเด็กนั่นโดยจิตใต้สำนึก มองเห็นระหว่างคิ้วของคล้ายกับใครคนหนึ่ง ทันใดนั้นก็รู้สึกเย็นวาบ รู้สึกมือเท้าชาไปหมด

พ่อของเด็กที่เวินน๋อนพูดถึง……คือใคร?

เธอไม่กล้าถาม กลัวว่าเวินน๋อนจะดูออกว่าเธอแปลกไป จึงรีบเดินจากไป แต่กลับไม่รู้ท

ตอนที่ 126

ลั่วมั่นย่อตัวลงอย่างลังเล จับไหล่ของเฮ่าเฮ่า “น้องเป็นอะไร”

สีหน้าเด็กผู้ชายซีดมาก บนหน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ เหมือนจะไม่สบายตัวมาก

“มามี้……”

ลั่วมั่นจับหน้าผากเขาอย่างระมัดระวัง ร้อนจนน่าตกใจ

“แม่น้องอยู่ไหน?”

เฮ่าเฮ่าพึมพำไม่ชัดเจน

“มามี้……”

เด็กคงคิดว่าเธอเป็นแม่ตัวเอง มุดเข้าหาอ้อมกอด

ตอนที่ 127

เครื่องมือที่เย็นจัดสะท้อนแสงออกมา

“จับมือของเขาไว้ ” จ้าวเหินใส่ผ้าปิดปาก หลอดเข็มที่อยู่ในมือดูแหลมคมมาก

ลั่วมั่นพับแขนเสื้อของเฮ่าเฮ่าขึ้น ยกแขนเขาไปไว้บนเครื่องมือ พบว่าเด็กคนนี้ผอมมาก แค่กระดูกคั่นผิวหนังไว้ จริงๆตลอดทางที่มาเธอก็พบว่า เด็กคนนี้ผอมเกินไป

“จ้าวเหิน ใช้เส้นผมหรือน้ำลาย