บทที่ 123

ตอนที่ 123

ความเจ็บที่ไหล่เริ่มบุกเข้ามา ลั่วมั่นสลัดยังไงก็ไม่หลุด ความอบอุ่นของเมื่อวานแตกต่างจากความเย็นชาในวันนี้มาก จังหวะนั้นรู้สึกกล้ำกลืนไม่ไหว ขอบตาแดงก่ำ พูดอย่างน้อยใจ

“เวินน๋อนไม่แปลก นายก็ไปหาเธอสิ! เรียกฉันมาทำไม?”

เฟิงเฉินตะลึง

เขารู้ว่าเรื่องที่ตัวเองตกลงให้เวินน๋อนเข้ามาเ

บทที่ 124

ตอนที่ 124

พนักงานหญิงสองคนตกใจมาก ทักทายอย่างติดๆขัดๆจึงรีบวิ่งหนีไป

ลั่วมั่นราวกับคนที่ไม่เป็นอะไร ยืนหน้าอ่างล้างมือบีบเจลล้างมือ ล้างมือ และเช็ดให้แห้ง สุดท้ายโยนทิชชู่ที่เช็ดมือให้แห้งทิ้ง เสร็จกระบวนการรวดเดียว

เธอเงยหน้าขึ้นมองกระมอง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปกปิดความเศร้าในแววตาของเธอ

จ

บทที่ 125

ตอนที่ 125

พอได้ยินคำพูดของเวินน๋อน ในใจของลั่วมั่นกระตุกไปทีหนึ่ง มองไปทางเด็กนั่นโดยจิตใต้สำนึก มองเห็นระหว่างคิ้วของคล้ายกับใครคนหนึ่ง ทันใดนั้นก็รู้สึกเย็นวาบ รู้สึกมือเท้าชาไปหมด

พ่อของเด็กที่เวินน๋อนพูดถึง……คือใคร?

เธอไม่กล้าถาม กลัวว่าเวินน๋อนจะดูออกว่าเธอแปลกไป จึงรีบเดินจากไป แต่