บทที่ 122

ตอนที่ 122

คำพูดนี้ของลั่วมั่นเป็นการท้าทายอำนาจของเฟิงเฉินอย่างไม่ต้องสงสัย ไม่ว่าจะความหมายโดยนัยหรือโดยตรงใครก็ฟังออกว่าเป็นการเตือน แต่ไม่รู้ว่าประธานลั่วที่อดทนมานานวันนี้เป็นอะไร ราวกับถังระเบิดที่ถูกจุดไฟ ต่อกรกับเฟิงเฉินขึ้นเฉยเลย

สีหน้าของเฟิงเฉินเคร่งขรึม

ในห้องประชุมนั้นเงียบกร

บทที่ 123

ตอนที่ 123

ความเจ็บที่ไหล่เริ่มบุกเข้ามา ลั่วมั่นสลัดยังไงก็ไม่หลุด ความอบอุ่นของเมื่อวานแตกต่างจากความเย็นชาในวันนี้มาก จังหวะนั้นรู้สึกกล้ำกลืนไม่ไหว ขอบตาแดงก่ำ พูดอย่างน้อยใจ

“เวินน๋อนไม่แปลก นายก็ไปหาเธอสิ! เรียกฉันมาทำไม?”

เฟิงเฉินตะลึง

เขารู้ว่าเรื่องที่ตัวเองตกลงให้เวินน๋อนเข้ามาเ

บทที่ 124

ตอนที่ 124

พนักงานหญิงสองคนตกใจมาก ทักทายอย่างติดๆขัดๆจึงรีบวิ่งหนีไป

ลั่วมั่นราวกับคนที่ไม่เป็นอะไร ยืนหน้าอ่างล้างมือบีบเจลล้างมือ ล้างมือ และเช็ดให้แห้ง สุดท้ายโยนทิชชู่ที่เช็ดมือให้แห้งทิ้ง เสร็จกระบวนการรวดเดียว

เธอเงยหน้าขึ้นมองกระมอง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปกปิดความเศร้าในแววตาของเธอ

จ