บทที่98ห่วงใย

หลินเมิ่งปิดประตูลง แล้วถอนหายใจโล่งอกออกมาทีหนึ่ง จากนั้นก็หันไปมองหรงหลิงที่ยืนอยู่ ยิ้มให้เขาทีหนึ่งแล้วเอามือค้ำศีรษะ คลำเดินไปทางห้องนอน หรงหลิงทนดูไม่ไหว จึงอุ้มเธอขึ้นมาพาเดินเข้าไปในห้องนอน แล้ววางเธอลงบนเตียง

“ปวดหัวเหรอ?!” เขาขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่า

บทที่99เอาใจ

ฝ่ายหลินป้าว เมื่อรับสายจากหรงหลิงก็ดีใจยกใหญ่ ไม่เหมือนอาการของคนที่ลูกสาวกำลังนอนอยู่ในโรงพยาบาลเลยแม้แต่น้อย หรงหลิงโทรมาหาหลินป้าวก็เพื่อให้หลินป้าวแจ้งขอลาหยุดกับทางโรงเรียนแทนหลินเมิ่ง เรื่องแบบนี้ให้ผู้ปกครองเป็นคนออกหน้าน่าจะเหมาะสมที่สุด

หลินป้าววางสายหรงหลิงลงอย่

บทที่100อ่อนหวาน

วันสองวันมานี้ จะล้างหน้าล้างตาทีก็จะต้องมีพยาบาลมาช่วยทำให้ หรือไม่ก็ต้องมีป้าสวีมาช่วยจัดการ เพราะว่าแผลบนหน้าของหลินเมิ่งยังต้องทายาอยู่ ล้างหน้าเสร็จก็ต้องรีบทายาทันที ทายาเสร็จาหลินเมิ่งก็จะไม่สามารถแตะต้องหน้าของเธอเองได้ตลอดทั้งวัน เพราะแบบนี้หลินเมิ่งเองจึงยังไม่ได้ม