บทที่97คิดแทน

ไม่นานนัก ก็มีหนุ่มหล่อสะดุดตามากวิ่งมา ยังไม่ทันจะเข้ามาใกล้ ก็มีเสียงเรียกอย่างกระตือรือร้นดังมา

“พี่ใหญ่!”

คนๆ นี้หลินเมิ่งรู้จัก เขาก็คืออวี้ซวี่

ครั้งนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ ไม่ได้ดูเป็นคนโอ้อวดขนาดนั้น ชายหนุ่มย้อมผมกลับเป็นสีดำแล้ว แต่ว่าตุ้มหูที่ใ

บทที่98ห่วงใย

หลินเมิ่งปิดประตูลง แล้วถอนหายใจโล่งอกออกมาทีหนึ่ง จากนั้นก็หันไปมองหรงหลิงที่ยืนอยู่ ยิ้มให้เขาทีหนึ่งแล้วเอามือค้ำศีรษะ คลำเดินไปทางห้องนอน หรงหลิงทนดูไม่ไหว จึงอุ้มเธอขึ้นมาพาเดินเข้าไปในห้องนอน แล้ววางเธอลงบนเตียง

“ปวดหัวเหรอ?!” เขาขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่า

บทที่99เอาใจ

ฝ่ายหลินป้าว เมื่อรับสายจากหรงหลิงก็ดีใจยกใหญ่ ไม่เหมือนอาการของคนที่ลูกสาวกำลังนอนอยู่ในโรงพยาบาลเลยแม้แต่น้อย หรงหลิงโทรมาหาหลินป้าวก็เพื่อให้หลินป้าวแจ้งขอลาหยุดกับทางโรงเรียนแทนหลินเมิ่ง เรื่องแบบนี้ให้ผู้ปกครองเป็นคนออกหน้าน่าจะเหมาะสมที่สุด

หลินป้าววางสายหรงหลิงลงอย่