บทที่ 96

บทที่96ประธานหรง

พนักงานขายกระอักกระอ่วนขึ้นมาเล็กน้อย “คือ...คือมันจะไม่ดีมั้งคะ!”

ท่าทีที่ดูลังเล แต่กลับไม่ปฏิเสธออกไปตรงๆ แบบนี้ ทำให้หลินเมิ่งถึงกับต้องเม้มปากขึ้นมาช้าๆ หรงหลิงเองก็แววตาเย็นชาขึ้นมา

“มีอะไรดีไม่ดี!” หญิงสาวกลับหมดความอดทนขึ้นมา “ของยังไม่ถูกขายออ

บทที่ 97

บทที่97คิดแทน

ไม่นานนัก ก็มีหนุ่มหล่อสะดุดตามากวิ่งมา ยังไม่ทันจะเข้ามาใกล้ ก็มีเสียงเรียกอย่างกระตือรือร้นดังมา

“พี่ใหญ่!”

คนๆ นี้หลินเมิ่งรู้จัก เขาก็คืออวี้ซวี่

ครั้งนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ ไม่ได้ดูเป็นคนโอ้อวดขนาดนั้น ชายหนุ่มย้อมผมกลับเป็นสีดำแล้ว แต่ว่า

บทที่ 98

บทที่98ห่วงใย

หลินเมิ่งปิดประตูลง แล้วถอนหายใจโล่งอกออกมาทีหนึ่ง จากนั้นก็หันไปมองหรงหลิงที่ยืนอยู่ ยิ้มให้เขาทีหนึ่งแล้วเอามือค้ำศีรษะ คลำเดินไปทางห้องนอน หรงหลิงทนดูไม่ไหว จึงอุ้มเธอขึ้นมาพาเดินเข้าไปในห้องนอน แล้ววางเธอลงบนเตียง

“ปวดหัวเหรอ?!” เขาขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย เห็