บทที่67 หรงหลิง

เกินจะเชื่อ เธอถึงขนาดสงสัยว่าตาตัวเองคงจะมีปัญหา หญิงสาวกะพริบตาอยู่หลายครั้ง แต่ว่าทุกครั้งที่มองผ่านฝูงคนที่เดินขวักไขว่ไปมาไม่หยุดนั้น ก็ยังคงมั่นใจว่าเป็นเขา!

สายตาเขายังคงดูมีจิตวิญญาณ ยังคงมองทุกสิ่งอย่างด้วยความเย่อหยิ่ง ถูกผู้คนล้อมเอาไว้อยู่ตรงกลางราวกับดาวล้อ

บทที่68 ไร้ค่า

เธอก้มหน้าลงต่ำ เพราะไม่มีหน้าจะไปมองเขา บ้าบอไปแล้ว นึกไม่ถึงว่าจะ...ทำเรื่องแบบนั้นบน...บนรถ อีกทั้ง ข้างหน้า...ข้างหน้ายังมีคนขับอยู่ด้วย!

สมองของหลินเมิ่งเหมือนจะฟื้นฟูสติสัมปชัญญะขึ้นมาแล้วบ้าง เธออายจนอยากจะหลบซ่อนตัวไป พอเจอกับผู้ชายคนนี้ สมองของเธอก็ถึงทางตัน ไม่

บทที่69 กู่เจี้ยนซี

เธอเดินเหมือนกับเป็นศพเดินได้ เดินผ่านถนนเส้นแล้วเส้นเล่าจนเหนื่อย จึงหาที่นั่งพักกายครู่หนึ่ง นั่งพักจนพอแล้ว ก็ลุกขึ้นยกเท้าทั้งสองออกก้าวเดินไปข้างหน้าต่อ บนถนนที่ผู้คนเดินผ่านไปผ่านมา ดูคึกคักยิ่งนัก แต่เหมือนเธอจะเดินอยู่ท่ามกลางทะเลทรายที่ร้อนระอุ รอบๆ นั้นมีแต่ความร