บทที่48-ไปบ้านผมเถอะ

เข้าไปในรถก็นับว่าดีขึ้นมาบ้าง

แต่ว่าหลินเมิ่งเปียกไปทั้งตัว ทั้งเนื้อตัวกลิ้งไปบนน้ำสกปรก ทำให้ทั้งตัวเธอย่ำแย่ไปหมด สกปรกไม่เหลือชิ้นดี

เจียงเฉิงเฟิงวางตัวเธอลงที่นั่งด้านหลัง หลินเมิ่งสองขาสัมผัสเข้ากับเบาะรถสะอาดนั้น เธอก็ร้องเสียงต่ำๆ ออกมา แล้วลุกตัวขึ

บทที่49-เรื่องบังเอิญ

“อากาศบ้านี่!”

เจียงโพ่ล่างวิ่งออกมาจากรถแท็กซี่ วิ่งตากฝนเข้ามาในตึก ในที่สุดก็หลบเม็ดฝนที่ตกลงมาทำให้เปียกนั้นได้ เขายกเท้าขึ้น สะบัดดินโคลนที่ติดขากางเกง แล้วด่าออกมาเบาๆ อย่างไม่ได้ตั้งใจ

ไฟเซนเซอร์ก็สว่างขึ้นมาตามการกระทืบเท้าของเขา เขาบิดตัวไปมา สะบัด

บทที่50-สองพี่น้อง

เจียงเฉิงเฟิงโยนเจียงโพ่ล่างลงบนโซฟา จ้องเขาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

“บอกมา แกทำอะไรไปบ้าง?!”

น้ำเสียงไต่สวนราวกับกำลังสอบสวนนักโทษ

เจียงโพ่ล่างหน้าแดงเหมือนเปลวไฟขึ้นมาอีกครั้ง ปากขยับ นึกไปถึงฉากอันงดงามเมื่อสักครู่ที่เห็นโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาไม่กล้าพูด ทั