บทที่49-เรื่องบังเอิญ

“อากาศบ้านี่!”

เจียงโพ่ล่างวิ่งออกมาจากรถแท็กซี่ วิ่งตากฝนเข้ามาในตึก ในที่สุดก็หลบเม็ดฝนที่ตกลงมาทำให้เปียกนั้นได้ เขายกเท้าขึ้น สะบัดดินโคลนที่ติดขากางเกง แล้วด่าออกมาเบาๆ อย่างไม่ได้ตั้งใจ

ไฟเซนเซอร์ก็สว่างขึ้นมาตามการกระทืบเท้าของเขา เขาบิดตัวไปมา สะบัด

บทที่50-สองพี่น้อง

เจียงเฉิงเฟิงโยนเจียงโพ่ล่างลงบนโซฟา จ้องเขาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

“บอกมา แกทำอะไรไปบ้าง?!”

น้ำเสียงไต่สวนราวกับกำลังสอบสวนนักโทษ

เจียงโพ่ล่างหน้าแดงเหมือนเปลวไฟขึ้นมาอีกครั้ง ปากขยับ นึกไปถึงฉากอันงดงามเมื่อสักครู่ที่เห็นโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาไม่กล้าพูด ทั

บทที่51-อยากไป

หลินเมิ่งมือข้างหนึ่งดึงชายเสื้อ มือข้างหนึ่งปิดไว้ที่หน้าอกเล็กน้อย เธอเดินออกมาด้วยความกระอักกระอ่วน

เจียงเฉิงเฟิงช่วยซื้อเสื้อผ้าให้หลินเมิ่งด้วยความหวังดี แต่เขาเป็นผู้ชายแมนๆ คนหนึ่ง ไหนเลยจะสามารถไปเลือกซื้อเสื้อผ้าสตรีในซุปเปอร์มาเก็ต ร้านซุปเปอร์มาเก็ตร้านนั้นเปิ