บทที่ 28

บทที่28-ผลักไส

ด้วยความเร็ว เพียงไม่นานรถก็ออกไปจากเขตเมืองแล้ว เวลาเพียงชั่วครู่ รถพอร์ชที่มีสมรรถนะยอดเยี่ยมก็แล่นฉิวออกไปท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืนราวกับม้าป่า เดิมทีหลินเมิ่งก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก แต่หลังจากที่เห็นว่ารถกำลังวิ่งแซงรถคันข้างหน้าคันแล้วคันเล่า เธอถึงจะได้รู้

บทที่ 29

บทที่29-ใครสน

สายตาที่เต็มไปด้วยแววคุกคามนั้นทำให้ใบหน้าของหลินเมิ่งเผือดสีลงไปในทันใด บนใบหน้าของชายหนุ่มฉายแววปรารถนาอย่างที่เธอคุ้นเคยดี ทำให้ขนของเธอลุกชัน รู้สึกขยะแขยงจนอยากจะอาเจียนออกมา

เธอพยายามส่ายหน้าอย่างสุดชีวิต พาร่างของตัวเองถอยไปด้านหลัง

ชัดเจนว่าชายผู้

บทที่ 30

บทที่30-น่าตี

“หลินเมิ่ง!...”

หรงหลิงตะโกนขึ้นเสียงดัง เป็นเพราะว่าเขาดูแลร่างกายตัวเองเป็นอย่างดี ปอดนั้นแข็งแรงเป็นอย่างมาก ครั้งนี้พอตะโกนออกไปก็ทำให้เสียงนั้นส่งทอดออกไปได้ไกลท่ามกลางม่านฝน หลินเมิ่งได้ยินแล้ว เธอราวกับกระต่ายที่ตกใจ มือที่กุมศีรษะของตัวเองนั้นปล่อยออกและ