บทที่29-ใครสน

สายตาที่เต็มไปด้วยแววคุกคามนั้นทำให้ใบหน้าของหลินเมิ่งเผือดสีลงไปในทันใด บนใบหน้าของชายหนุ่มฉายแววปรารถนาอย่างที่เธอคุ้นเคยดี ทำให้ขนของเธอลุกชัน รู้สึกขยะแขยงจนอยากจะอาเจียนออกมา

เธอพยายามส่ายหน้าอย่างสุดชีวิต พาร่างของตัวเองถอยไปด้านหลัง

ชัดเจนว่าชายผู้นั้นมองหลิ

บทที่30-น่าตี

“หลินเมิ่ง!...”

หรงหลิงตะโกนขึ้นเสียงดัง เป็นเพราะว่าเขาดูแลร่างกายตัวเองเป็นอย่างดี ปอดนั้นแข็งแรงเป็นอย่างมาก ครั้งนี้พอตะโกนออกไปก็ทำให้เสียงนั้นส่งทอดออกไปได้ไกลท่ามกลางม่านฝน หลินเมิ่งได้ยินแล้ว เธอราวกับกระต่ายที่ตกใจ มือที่กุมศีรษะของตัวเองนั้นปล่อยออกและเงี่ยหูฟัง

บทที่31-ไข้ขึ้นสูง

หลังจากวางหลินเมิ่งลงบนที่นั่งบนรถอย่างระมัดระวังแล้ว หรงหลิงก็ลงจากรถทันที แล้วเดินไปที่หลังรถเขาจำได้ว่ามีคนส่งเหล้าเหมาไถบริสุทธิ์แอลกอฮอล์สูงมาให้เขากล่องหนึ่ง ตอนแรกเขามองไม่เห็นค่ามัน จึงโยนเอาไว้หลังรถไม่เคยแตะ จนถึงตอนนี้กลับได้ใช้แล้ว

เขาหิ้วเอากล่องบรรจุภัณ