บทที่158ไร้ที่หลบซ่อน

แล้วก็เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ หลังจากหลินเมิ่งพักอยู่ที่บ้านตระกูลลู่เพียงไม่กี่วัน ลู่โหย่วเต้าก็วิ่งเข้ามาหาหลินเมิ่งพร้อมกล้องตัวโปรดของเขา

“พี่มู่ซีฮะ พี่ช่วยอะไรผมหน่อยได้ไหม” ตาสีดำเป็นประกาย พลันกะพริบตาปริบๆ เหมือนสุนัขสีดำตัวใหญ่ ทั้งไร้เดียงสา ทั้งน่ารัก

บทที่159หลินเฉิงโย่ว

สี่ปีต่อมา

ณ สนามบินที่ใหญ่ที่สุดในเมือง B ณ เกียวโต บนทางเดินในสนามบินที่เต็มไปด้วยผู้คน ปรากฏเงาร่างสวยงามชองคนคู่หนึ่ง

ผมอันดำเงาของหญิงสาวยาวประบ่า รูปร่างเพรียวระหง ส่วมเสื้อโค้ชสีน้ำตาลยาวประมาณเข่าเน้นรูปร่าง แค่มองไกลๆ ก็รู้สึกว่าส

บทที่ 160 เด็กน้อยกับเด็กโข่ง

ท่าทางของเจ้าหนูน้อยดูสุขุมหม่ามี๊ไม่ได้อยู่ข้างๆเขาเลยไม่ต้องคอยระวังพวกคุณลุงท่าทางแปลกๆท่าทางย่อมดูสงบนิ่งเป็นธรรมดา ลิฟต์ขึ้นไปเรื่อยๆ พอประตูลิฟต์เปิดออกอีกครั้ง ขาเล็กๆ ของเขาก็ก้าวเดินออกไป

ทุกส่งที่เห็นตรงหน้า ทำให้ดวงตาทั้งคู่ของเขาถึงกับเป็นประกา