บทที่157สุดหล้าฟ้าเขียว

หรงหลิงนั่งอยู่ทางด้านหนึ่ง มองดูเท้าทั้งสองข้างของหลินเมิ่งที่ห้อยลงบนพื้นอย่างสบายๆ คิ้วยาวได้รูปของเขาก็เลิกขึ้น พร้อมกับลุกขึ้นยืน ตอนที่เขาเข้ามาในห้องอีกครั้ง ในมือนั้นก็ถือรองเท้าสลิปเปอร์เข้ามาด้วยคู่หนึ่ง ค่อยๆ คุกเข่านั่งลง จับขาของเธอมาแล้วสวมรองเท้าให้เธอที

บทที่158ไร้ที่หลบซ่อน

แล้วก็เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ หลังจากหลินเมิ่งพักอยู่ที่บ้านตระกูลลู่เพียงไม่กี่วัน ลู่โหย่วเต้าก็วิ่งเข้ามาหาหลินเมิ่งพร้อมกล้องตัวโปรดของเขา

“พี่มู่ซีฮะ พี่ช่วยอะไรผมหน่อยได้ไหม” ตาสีดำเป็นประกาย พลันกะพริบตาปริบๆ เหมือนสุนัขสีดำตัวใหญ่ ทั้งไร้เดียงสา ทั้งน่ารัก

บทที่159หลินเฉิงโย่ว

สี่ปีต่อมา

ณ สนามบินที่ใหญ่ที่สุดในเมือง B ณ เกียวโต บนทางเดินในสนามบินที่เต็มไปด้วยผู้คน ปรากฏเงาร่างสวยงามชองคนคู่หนึ่ง

ผมอันดำเงาของหญิงสาวยาวประบ่า รูปร่างเพรียวระหง ส่วมเสื้อโค้ชสีน้ำตาลยาวประมาณเข่าเน้นรูปร่าง แค่มองไกลๆ ก็รู้สึกว่าส