บทที่ 146ขอโทษ

กลับมาถึงห้องแล้ว เธอก็ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม ปิดไฟหัวเตียงดวงสุดท้ายดวงนั้นลง หลินเมิ่งนั่งท่ามกลางความมืด มองเหม่อพร้อมน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมา ในที่สุดก็ไม่สามารถอดกลั้นมันไว้ได้อีกต่อไป

เธอรู้สึกว่าเธอที่ปีนี้เพิ่งจะอายุสิบแปด ก็ได้เข้ามาอยู่ท่ามกลางความฝันที่เต็มไปด้วยสีส

บทที่ 147สัญญาเป็นโมฆะ

เธอผิดที่ไม่เคยคิดถึงตำแหน่งฐานะของเขา และพิจารณาเอาใจใส่เรื่องของเขาอย่างลึกซึ้ง

แต่อายุของเธอยังน้อย ความรู้และประสบการณ์ชีวิตยังไม่มาก เรื่องบางอย่าง ไม่ใช่ว่าเธอจะสามารถเดาออกได้ทั้งหมด

แม้เธอบอกว่าเป็นความผิดของตัวเอง แต่มันก็ต้องจ

บทที่ 148แผนชั่ว

หลินเมิ่งไม่รู้ว่าสิ่งที่ทาอยู่บนร่างกายของตัวเองคืออะไร ในตอนแรก เธอคิดว่าสีแดงสดบนตัวเธอนั่นคงจะเป็นเลือด แต่หลังจากเธอหลับไปตื่นหนึ่งเต็มๆ แล้วไปอาบน้ำ ก็พบว่าเธอไม่สามารถล้างสิ่งที่ทาบนตัวนั้นออกได้ จากกระจกบานใหญ่ภายในห้องน้ำเธอสามารถมองเห็นรอยเฆี่ยนตีบนตัวเธอได้อย่างชัด