บทที่ 145 จิตใจที่หวาดระแวง

ทำไมล่ะ! เธอโพล่งถามออกมาตามสัญชาตญาณ

ไอ้เด็กเจียงโพ่ล่างนั่นมันไม่ใช่คนดีอะไรหรอก! เซียวอี้หงุดหงิดใจดั่งไฟสุม ถูกเหตุไม่คาดฝันที่เกิดขึ้นนี้ทำอารมณ์ของเขาพลันขุ่นมัวขึ้นมา เขากระแทกเสียงเล็กน้อย! ในชีวิตของเขา สิ่งที่เขาเกลียดคือสิ่งที่อยู่นอกเหนือการควบคุ

บทที่ 146ขอโทษ

กลับมาถึงห้องแล้ว เธอก็ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม ปิดไฟหัวเตียงดวงสุดท้ายดวงนั้นลง หลินเมิ่งนั่งท่ามกลางความมืด มองเหม่อพร้อมน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมา ในที่สุดก็ไม่สามารถอดกลั้นมันไว้ได้อีกต่อไป

เธอรู้สึกว่าเธอที่ปีนี้เพิ่งจะอายุสิบแปด ก็ได้เข้ามาอยู่ท่ามกลางความฝันที่เต็มไปด้วยสีส

บทที่ 147สัญญาเป็นโมฆะ

เธอผิดที่ไม่เคยคิดถึงตำแหน่งฐานะของเขา และพิจารณาเอาใจใส่เรื่องของเขาอย่างลึกซึ้ง

แต่อายุของเธอยังน้อย ความรู้และประสบการณ์ชีวิตยังไม่มาก เรื่องบางอย่าง ไม่ใช่ว่าเธอจะสามารถเดาออกได้ทั้งหมด

แม้เธอบอกว่าเป็นความผิดของตัวเอง แต่มันก็ต้องจ