บทที่ 72

คุณผู้หญิงรีบขึ้นเรือฉันเร็วเข้า

นิรันรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย “คุณชายครับ ถึงแม้ว่าเรือที่อยู่ด้านหน้าจะไม่ขยับ พวกเราก็คงต้องใช้เวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนถึงจะตามทันได้ แถมยังในสภาพอากาศแบบนี้ พวกเราไม่ถอยเรือกลับก็ถือว่าไม่เลวแล้ว แต่คงเพิ่มความเร็วไปมากกว่านี้ไม่ได้จริงๆ”

ยศพลจ

บทที่ 73

เธอไม่มีสิทธิ์ออกไปจากอ้อมกอดของฉัน

อังคณายักคิ้วหลิ่วตา เสียงประตูดังปึง พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่ดังมาจากด้านหลัง “ฉันเอง”

“เอ่อ ยัยวี งั้นถ้าแกไม่เป็นไรแล้ว ฉันไปเรียนแล้วนะ คืนนี้ฉันค่อยมาหาแกใหม่แล้วกัน”

อังคณาหายตัวไปอย่างรวดเร็ว ยศพลยังคงยืนตระหง่าอยู่ตรงประตู พ

บทที่ 74

ขอโทษนะยศพล

ในเวลาต่อมา พ่อของยศพลที่อยู่ที่แอฟริกาก็มารับตัวกลับไป หลังจากนั้นสิบปี เขาก็กลับมาที่นี่ใหม่อีกครั้ง จริงๆแล้วพี่จำเขาได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นแล้ว แต่น่าเสียดายที่เฉลิมชัยจำไม่ได้ และเพื่อเป็นการไถ่โทษ พี่เต็มใจยอมให้ยศพลแก้แค้นทุกสิ่งทุกอย่างกับพี่.....

กระ