บทที่ 68 ขอโทษนะ ฉันต้องฆ่านายแล้วล่ะ

มนต์ตรีมองไปที่จารวีด้วยความเป็นห่วงอย่างมาก นอกจากที่เธอเพิ่งจะอ้วกออกมา ก็ยังไม่มีอาการผิดปกติอะไรมาก ไม่ได้ร้องไห้หรือโวยวาย แต่รอยยิ้มหัวเราะอย่างเยือกเย็นของเธอเริ่มทำให้เขากลัว

"วี วีพักที่ไหน พี่ไปส่งนะ"

จารวีเงยหน้า มองมนต์ตรีด้วยคว

บทที่ 69 บอกสักเหตุผลที่จะทำให้ฉันให้อภัยนายมาสิ

ยศพลมีดวงตาเปล่งประกายที่มืดมนราวกับสัตว์ร้าย เขาไม่ได้พูดอะไร ไม่ได้แก้ตัวให้ตัวเองเลย

“บอกมาสิ”ใบหน้าของจารวีเต็มไปด้วยน้ำตา มีดในมือจ่ออยู่ที่คอของยศพล ความเยือกเย็นของเธอทำให้ยศพลรู้สึกผิดปกติ

ยศพลมองเธออย่างใจเย็น มองดูว่าเธ

บทที่ 70 อย่าเข้ามานะเจ้าปีศาจร้าย

ฟ้าค่อยๆมืดลง

ทีมช่วยเหลือของนักประดาน้ำในทะเลจำเป็นจะต้องหยุดลง ยศพลยังคงดื้อรั้นยืนอยู่ที่ชายทะเลเหมือนเดิม

เมื่อเห็นทุกคนหยุดการค้นหา ยศพลก็รีบตะโกนออกมาทันที “หยุดทำไมล่ะ หาต่อไปสิ หาต่อไป....”

นิรันพูดเสียงเบา “คุณชายครับ ตอนก