บทที่ 24

บทที่24 เธออย่าหิวกระหายมากขนาดนี้ได้มั้ย

ย

ไม่ง่ายเลยที่ยศพลผู้หิวกระหายจะหาสถานที่ที่ปลอดคน เขากดตัวของจารวีแล้วจูบอย่างบ้าคลั่งที่ใต้ร่มกันแดด

ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนเรียกหาที่นิ่มนวลกระจุ๋มกระจิ๋ม“ฮาย นั่นประธานยศพลรึเปล่านะ?”

จารวีใจเต้นตุบๆ รีบผลักยศพลออกจา

บทที่ 25

บทที่25 พวกเธออย่ามาจองหองพองขนขนาดนี้

ดูเหมือนว่ายศพลจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว สายตาของเขามองไปในอะไรสักอย่างท่ามกลางฝูงคน

ผ่านไปไม่ถึงเสี้ยววินาที เงาของจันทร์ทาก็เดินออกมาจากฝูงคนที่แน่นขนัด

ลูบไล้ไปที่เรือนร่างจองยศพลราวกับนางพญางูที่สวยงาม เธอบุกยึดกร่างกายขอ

บทที่ 26

อย่ามาหลงตัวเองขนาดนี้

แสงจันทร์สาดส่องให้เห็นใบหน้าเล็ก ๆของจารวีที่เต็มไปด้วยน้ำตาและมีท่าทางที่ตกใจกลัว ยศพลเข้ามาประคองจารวีอย่างรวดเร็ว“เธอนี่โง่จริงเลย มาถึงนี่ได้ยังไง? น้ำเข้าสมองหมดแล้วรึไง?”

พอตำหนิเสร็จก็ถามขึ้นมาทันทีว่า“ไม่บาดเจ็บตรงไหนใช่มั้ย?”

จารวี