บทที่ 23

บทที่23 ผู้หญิงอย่างเธอรู้ว่าฉันต้องการอะไร

จารวีรับรู้ได้ถึงรอบเอวที่ถูกยศพลโอบด้วยความร้อนรนและหื่นกระหายอย่างชัดเจน เธอขัดขืนดิ้นรนอย่างอึดอัดเอามาก “ปล่อยนะ เดี๋ยวพี่ก็กลับมาแล้ว…”

ยศพลกระซิบเสียงต่ำด้วยความชั่วร้าย“ตอนนี้ฉันต้องการเธอแล้ว…”ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น

บทที่ 24

บทที่24 เธออย่าหิวกระหายมากขนาดนี้ได้มั้ย

ย

ไม่ง่ายเลยที่ยศพลผู้หิวกระหายจะหาสถานที่ที่ปลอดคน เขากดตัวของจารวีแล้วจูบอย่างบ้าคลั่งที่ใต้ร่มกันแดด

ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนเรียกหาที่นิ่มนวลกระจุ๋มกระจิ๋ม“ฮาย นั่นประธานยศพลรึเปล่านะ?”

จารวีใจเต้นตุบๆ รีบผลักยศพลออกจา

บทที่ 25

บทที่25 พวกเธออย่ามาจองหองพองขนขนาดนี้

ดูเหมือนว่ายศพลจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว สายตาของเขามองไปในอะไรสักอย่างท่ามกลางฝูงคน

ผ่านไปไม่ถึงเสี้ยววินาที เงาของจันทร์ทาก็เดินออกมาจากฝูงคนที่แน่นขนัด

ลูบไล้ไปที่เรือนร่างจองยศพลราวกับนางพญางูที่สวยงาม เธอบุกยึดกร่างกายขอ