บทที่21 ฉันไม่ต้องการกินยาของนาย

ยศพลใส่เสื้อคลุมยาวพอดีตัว รูปร่างที่สมบูรณ์แบบทำให้ความพาลยิ่งปรากฏออกมา แต่สิ่งที่ยังเหมือนเดิมคือ แว่นกันแดดสีดำที่บดบังสายตาอันเฉียบแหลม ถึงจะเป็นแบบนั้น จารวีก็ยังคงรู้สึกหนาวๆน่ากลัวเหมือนเดิม เธอหิ้วกระเป๋าเดินทางอยู่ ยืนอยู่ในสถาณการณ์นั้น ไม่ขยับตัวอย

บทที่22 คืนนี้มาหาฉันนะ

“มัลดีฟส์คือสวรรค์ของความรัก…”

มีเสียงถากถางดังออกมาจากหน้าประตูห้อง เงาใหญ่ของยศพลยืนบดบังแสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมา

ความรัก สิ่งนี้ไม่ได้เป็นเรื่องตลก สำหรับผู้ชายที่หน้าด้านไร้ยางอายคนนี้ ในสายตาของเขาเคยมีความรักอยู่บ้างไหม?

“คืนนี้มาหาฉันนะ…”

บทที่23 ผู้หญิงอย่างเธอรู้ว่าฉันต้องการอะไร

จารวีรับรู้ได้ถึงรอบเอวที่ถูกยศพลโอบด้วยความร้อนรนและหื่นกระหายอย่างชัดเจน เธอขัดขืนดิ้นรนอย่างอึดอัดเอามาก “ปล่อยนะ เดี๋ยวพี่ก็กลับมาแล้ว…”

ยศพลกระซิบเสียงต่ำด้วยความชั่วร้าย“ตอนนี้ฉันต้องการเธอแล้ว…”ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น ยศพลปล่อยจ