บทที่ 200 หม่ามี๊คนนี้โหดนิดหน่อย

อังคณาโง่เขลาเบาปัญญาเอามากๆ การตอบสนองที่รวดเร็วฉับพลันของจารวีทำให้เธอรู้สึกว่ามันไร้เหตุผล

ไม่ใช่ว่าจารวีจะคิดถึงและเฝ้าคอยเวลาที่จะเจอยศพลตลอดเวลาหรอกเหรอ เพราะเวลาก็ผ่านมาเนิ่นนานขนาดนี้แล้ว จารวีก็น่าจะโล่งใจถึงจะถูกไม่ใช่เหรอ

แต่ว่าทำไม พอเห็น

บทที่ 201 ฉันจะแย่งชิงเธอมาให้ได้

“อาหารเช้ามาแล้วว”

ยศพลยกจานอาหารออกมา บนจานมีไข่ม้วน หมูแฮมและขนมปัง

อังคณารีบหายตัวไป ตั้งใจแกล้งทำเป็นบอกว่ามีธุระแล้วหนีไป เธอไม่อยากอยู่เป็น กขค

จารวีสูดกลิ่นหอมจากอาหารเช้า แล้วดื่มนมร้อน

“คิดไม่ถึงเลย ว่าฉันจะได้กินอาหารเช้าฝีมื

บทที่ 202 ไม่เห็นด้วยกับเรื่องแต่งงานของพวกเธอ

แสงในห้องใต้ดินนั้นมืดมาก บนมุมกำแพงมีเพียงหลอดไฟที่ส่องแสงสีเหลืองออกมา

ในห้องใต้ดินนั้นเป็นโครงสร้างของอิฐ ถึงมันจะแห้ง ๆ แต่ก็ยังคงรู้สึกหนาวเหน็บ

จารวีหดตัวอยู่ในอ้อมกอดของยศพล ความร้อนจากร่างกายเขาแผ่ส่งต่อเข้าไปในเสื้อหนาของเ