ตอน 2
นางสวยแซ่บของประธาน
บทที่ 2 ความป่าเถื่อนของคุณชาย
จารวีผลักประตูที่กำลังแง้มอยู่อย่างสงสัย มีผู้ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งกำลังยืนหันหลังเข้าหาเธอ ซึ่งกำลังคุยอะไรสักอย่างกับผู้ชายใส่แว่นดำอีกคน เธอจับใจความเนื้อหาที่พวกเขาคุยกันไม่ได้ละเอียดมากนัก แต่ได้ยินอย่างคร่าวๆว่า “......กดราคาหุ้นของยาหวน!”
จารวีตะลึงงันไปในชั่วขณะ บริษัทยาหวนจำกัด ก็คือบริษัทของคุณลุง…. ผู้ชายคนนี้ คนที่จะหมั้นกับพี่ในงานหมั้น ไม่นึกเลยว่าจะมีแผนการร้ายที่จะซื้อบริษัทของพี่ จริงๆแล้วเขาเป็นคนยังไงกันแน่นะ ในขณะที่อยู่ภาวะตกใจอยู่นั้น จารวีก็ใช้นิ้วกดไปที่ปุ่มอัดวิดีโอบนโทรศัพท์มือถือ
“ครับผม คุณชาย พวกเราซื้อหุ้นของบริษัทยาหวนจำกัดไปแล้วไม่น้อยเลย….”
“ชิ…” ทันทีที่จารวีแตะไปที่ประตูห้อง เสียงอุทานที่อยู่ๆก็ดังขึ้น ทำให้ทั้งสามคนตกอยู่ในสถานการณ์ที่ตึงเครียด
ผู้ชายที่สวมแว่นดำคนนั่นนิ่งไป ร่างกายอันป่าเถื่อนของยศพลหันไปตามเสียงอย่างรวดเร็ว จารวีใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ เธอรีบเอาโทรศัพท์มือถือซ่อนไว้ที่อก แล้วเดินถอยหลังไปทีละก้าว“ฉันไม่ได้เห็นอะไรทั้งนั้น ฉันไปก่อนนะ….”
ยศพลหรีตาลง ดวงตาดำขึ้น เขาชิงตัดหน้าไปขวางหน้าเธอที่ทางเดิน สายตาที่รวดเร็วและดุดันชำเลืองมองไปที่โทรศัพท์มือถือของเธอ พูดด้วยน้ำเสียงที่โกรธอย่างไม่เกรงใจว่า “เอาโทรศัพท์มือถือมาให้ฉัน….”
จารวียังคงเดินถอยหลัง มือทั้งสองยังคงคอยระแวดระวังมือถือที่ซุกซ่อนไว้ที่อ้อมอกของตน “ไม่ ไม่ให้ คุณอย่าเข้ามานะ….” ยศพลโบกแขนที่ยาวออกไป จารวีแทบจะไม่มีวิธีหนีรอด ทันใดนั้นก็โดนเขาฉุด ลากเข้ามาแล้วผลักเธอกระแทกกำแพง เธอเจ็บหัวมาก จารวีโดนกระแทกที่หัวเข้าจนมึน ผู้ชายคนนี้มือหนักจริงๆ
หลังจากชายที่สวมแว่นดำคนนั้นเดินออกไปจากห้อง ประตูห้องก็ถูกปิดอย่างแรง สีหน้าที่ดุดัน แววตาทั้งสองที่เรียวเล็กและมีสีดำราวกับหินออบซิเดียนของยศพลแผ่รังสีที่ดุดันอันตรายราวกับเสือชีตาห์
“เอามานี่!” เสียงทุ้มต่ำสยบทุกอย่างด้วยกำลังอย่างไม่ต้องสงสัย เขาขู่เข็ญเธอจนจนมุม
“คุณมันเป็นคนเลวทราม ฉันไม่ให้แผนการอันชั่วร้ายของคุณสำเร็จหรอก….”
“งั้นเหรอ?” ร่างที่สูงใหญ่ของยศพลค่อยๆ เอามือข้างหนึ่งยันผนังไว้แล้วโค้งตัวเข้าไปหาจารวี
ยศพลมองเธอจากมุมสูง ฝ่ามือเรียวเล็กข้างหนึ่งที่วางทาบอกอยู่ที่อกค่อยๆกางออก เผยให้เห็นผิวเนียนสีนวลอันบริสุทธิ์ที่ไร้รอยแผลเป็นอย่างเต็มตา ขนตาที่หนากระพริบราวกับปีกผีเสื้อ ลูกตาดำที่ใสซื่อแฝงไปด้วยความตื่นตระหนก ความตกใจและยังซ่อนความรู้สึกโกรธแค้นขุ่นเคืองอยู่ภายใน แต่สีหน้าของเธอยังคงเหมือนไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไร
มุมปากยศพลกระตุกพร้อมรังสีความชั่วร้ายที่แผ่ออกมา ผู้หญิงแบบนี้ เขาเห็นมาเยอะแล้ว….เขาเอามือใหญ่อีกข้างมากักเธอไว้ที่มุมกำแพงอย่างไร้อารมณ์
“จะส่งมือถือมาดีๆ หรือจะให้ฉันใช้กำลังกับเธอตอนนี้เลย …..”
ใบหน้าที่สวยงามของจารวีเปลี่ยนเป็นใบหน้าที่มีความเคืองโกรธ “ยศพล คุณมันเป็นคนชั่ว ถ้าคุณมาแตะต้องแม้แต่ปลายเล็บของฉัน ได้เห็นดีแน่”
“อยากลองดูมั้ยล่ะ”
ยศพลพูดหยอกล้อพลางมองเธอ “ฉัน ยศพลคนนี้ เกิดมาไม่เคยโดนคุกคามขนาดนี้มาก่อนเลยนะ โดยเฉพาะผู้หญิง”
ทันใดนั้นเขาก็ยื่นมือมาฉีกเสื้อเชิ้ตสีเหลืองอ่อนแบบเจ้าหญิงของเธอออก กระดุมทั้งแถบถูกเขาทึ้งจนไม่มีชิ้นดี แล้วกระเด็นกระดอนอยู่บนพื้น เสื้อเปิดอ้าออกเป็นรูขนาดใหญ่ เผยให้เห็นบราสีอ่อนข้างในและยังปรากฏให้เห็นเนื้อสีขาวเนียนของเด็กสาวแรกรุ่น สายตายศพลเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ชั่วร้าย
“อยากตะโกนมั้ยล่ะ? ให้ทุกคนเห็นไปเลยว่ามีนังแพศยาเล่นชู้กับพี่เขยในงานหมั้นของพี่สาวตัวเอง เชื่อสิว่าพี่สาวเธอต้องดีใจมากแน่ๆ…..จารวีอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เธอนึกไม่ออกเลยจริงๆว่าถ้าผู้ชายคนนี้ลงมือกับเธอจริงๆ นึกไม่ถึง ด้วยซ้ำว่าเขาใช้วิธีการที่ชั่วช้าแบบนี้คุกคามเธอ “แกมันระยำ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นแกจะได้เสียใจภายหลังแน่!”
“ส่งมือถือมาให้ฉัน เร็วเข้าสิ ฉันจะนับหนึ่งถึงสามนะ ถ้าเธอยังไม่ให้อีก คนที่จะเสียใจภายหลังก็คือเธอ…..”ใบหน้าของยศพลเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เหมือนกับปีศาจร้าย
ตอน 3
บทที่ 3 เจ็บนะ เบากว่านี้หน่อยสิ
จารวีทั้งอายทั้งโกรธ ให้ตายยังไงเธอก็ไม่ยอมเอาโทรศัพท์มือถือให้เขา จะต้องเอาหลักฐานชิ้นนี้ให้พี่พินดู ให้พี่พินรู้ว่า ที่แท้แล้วผู้ชายที่ตัวเองชอบเป็นคนยังไง
“หนึ่ง…”
จารวีจับโทรศัพท์ไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยมือ
“สอง….” ดวงตาของยศพลเป็นดั่งแมวที่อยากหยอกล้อกับหนู ก่อนที่เขาจะนับครบสาม จารวียกขาขึ้นอย่างฉับพลัน ขาข้างหนึ่งเตะมือถือออกไปด้วยความเร็วและมั่นคง มือถือถูกเตะไปถึงด้านหน้าของขอบหน้าต่าง
“ตึง！” โทรศัพท์กระแทกกับบนกระจก แล้วกระดอนอีกครั้ง หมุนไปรอบๆจนหยุดนึ่ง
สีหน้าของยศพล เคร่งครึ้มไปเลยในทันที มีรัศมีแห่งความชั่วแผ่ไปทั้งตัวของเขา ผู้หญิงที่สมควรตายคนนี้ กล้ามาเล่นกับเขาแบบนี้ได้ เขาใช้ร่างของตนยึดจารวีติดไว้กับกำแพง มือทั้งสองข้างดึงเนคไทที่พันรอบคอออกมา แล้วใช้มัดมือเล็กๆ ของจารวีไว้ด้วยกันอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ผลักเธอไปที่โซฟาด้วยความเร็วและดุดัน…..
จารวีพยายามจะถีบและกัด แต่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เขาเอาเสื้อสูทสีดำโยนออก มือใหญ่เอื้อมมาจับคางที่นุ่มนวลของจารวี สายตาของหนุ่มรูปงามเปี่ยมไปด้วยความชั่วร้าย
“ฉันให้โอกาสเธอแล้ว แต่เธอเองที่ไม่ต้องการ!”
“ไอ้เลว ทำไมแกทำกับฉันแบบนี้….” จารวีดิ้น สะบัด ร้องไห้และตะโกนสุดชีวิต นอกหน้าต่างมีดอกไม้ไฟที่ถูกจุดอยู่ ท่ามกลางท้องฟ้าที่มืดมิด แสงสว่างรุ่งโรจน์อันมีลวดลายสวยงามฉูดฉาดดึงดูดสายตาของแขกเหรื่อที่เดินผ่านไปมาในงาน เสียงดอกไม้ไฟกลบเสียงร้องขอความช่วยเหลือของจารวีจนหมดสิ้น
มือใหญ่ของยศพลปลดเสื้อในและกางเกงยีนส์สีน้ำเงินของเธอออกด้วยอารมณ์ที่ไร้ความรู้สึก….
“ปล่อยฉันนะ คุณมันไอ้สารเลว ….” จารวีร้องตะโกนด้วยเสียงที่สั่นเทา เธอสิ้นหวังราวกับทะเลสาบจะกดเธอลงน้ำ ผิวเนียนนุ่มสะอาดผ่องใสของจารวีเหมือนดังไข่ไก่ที่ถูกกะเทาะเปลือกออกแล้ว แต่มิอาจมีอะไรมาขัดขวางสิ่งที่ยศพลจะกระทำต่อไปได้เลยแม้แต่น้อย เขาผลักเธอไปนอนบนโซฟาอย่างป่าเถื่อนไร้มารยาท ขาที่เล็กบางทั้งสองข้างถูกกางออกให้กว้างที่สุด ขาทั้งสองข้างของเธอสั่นเทาไม่หยุดด้วยความหวาดกลัว หางตาของจารวีมีน้ำตาไหลพรากออกมาด้วยความสิ้นหวัง ตั้งแต่เกิดมาสิบแปดปี นี่เป็นครั้งแรกที่เธออยู่ในสภาพที่อัปยศต่อหน้าคนอื่น แถมยังเป็นผู้ชายซะอีก มิหนำซ้ำเขายังเป็นแฟนของพี่สาวตัวเอง
เสียงหอบของยศพลหนักขึ้น ความสัมผัสที่อ่อนนุ่มมาจากกลางฝ่ามือทำให้ความปรารถนาของเขาเพิ่มขึ้นจนถึงขีดสุด เขารูดซิปกางเกงของตัวเองลงอย่างร้อนรน จับยึดน่องของเธอไว้แน่นแล้วลากเข้าหาตน
“อย่านะ…” จารวีไม่มีแรงจะร้องตะโกนออกมา ในหัวของจารวีได้นึกถึงภาพช่องรักที่นุ่มนิ่มของเธอถูกฉีกขยายใหญ่อย่างไม่มีสิ้นสุด ความเจ็บปวดทำให้สติของเธอกลับชัดเจนยิ่งขึ้น มีเลือดไหลลงมาตามขาอันเรียวเล็กของเธอ และไปหยดลงสู่ที่ฝ่ามือของเขา
ไม่คิดว่าจะยังเป็นสาวบริสุทธิ์!ยศพลยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ดีมาก ผู้หญิงของบ้านพูลสวัสดิ์ทุกคน ล้วนเป็นของเล่นที่เตรียมไว้ให้เขา เขาต้องการที่จะค่อยๆเสพสุขแบบนี้ไปเรื่อยๆ
เล็บของจารวีจิกลึกลงไปในโซฟา เธอเจ็บมากจนบิดทุกสัดส่วนของร่างกาย เธออยากจะสะบัดหลุดออกไปจากอาการฉีกขาด แต่รู้สึกเหมือนว่ากระดูกจะอ่อนไปหมด พวกเขาแนบชิดติดกันจนไม่มีทางที่จะสะบัดหลุดออกไปได้ง่ายๆ
“ฟินมั้ย? ถ้าฟินก็ร้องออกมาซะสิ….” ยศพลพึงพอใจมากที่ได้เห็นท่าทางของเธอ ที่บิดไปมาด้วยความเสียว
ลูกตาดำของหนุ่มรูปงามเผยให้เห็นรอยยิ้มในดวงตาที่ชั่วร้ายดังปีศาจ เขาใช้เอวที่แข็งแรงกระแทกไม่ยั้ง ทุกครั้งที่เขากระแทกเข้าไปจารวีก็จะกระเด้งขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดทุกครั้ง เจ็บปวดกระทั่งคิ้วขมวด ใจของจารวีแหลกเป็นเสี่ยงๆ ในสมองเต็มไป ด้วยความว่างเปล่า พรหมจรรย์ของเธอได้ถูกผู้ชายระยำพรากเอาไปแล้ว ราวกับว่าผ่านมานานนับศตวรรษ การกระทำที่รุกล้ำนั้นถึงได้ค่อยๆผ่อนช้าลงและหยุด ไปเฉยๆ ขาทั้งสองข้างของจารวีสั่นไปหมด ไม่มีทางจะหุบขาได้เลย
“แชะ แชะ….”
ในขณะที่สายตากำลังพร่ามัว เธอรู้สึกถึงมีเสียงแฟลชเบาๆ
ตอน 4
บทที่ 4 การข่มขู่หลังจากที่ปล้นชิงไปแล้ว
จารวีตกใจจนเบิกตากว้าง เมื่อมองเห็นผู้หญิงที่แต่งตัวเหมือนเป็นพนักงานออฟฟิสกำลังยืนถ่ายรูปพวกเขาอยู่ข้างหลัง ไม่นึกเลยว่าจะยังมีบุคคลที่สามอยู่ในห้องนี้ นายบ้านี่ ยังมีอะไรที่ทรามกว่านี้อีกมั้ย?
ยศพลถอนร่างของตนออกจากจารวี รูดซิปกางเกง แล้วโยน