ตอน 1
นางสวยแซ่บของประธาน
บทที่ 1 สายตาที่ยั่วยุ
ณ เมืองเอส ด้านหน้าของคฤหาสน์สไตล์คอร์ทยาร์ด น้ำพุดนตรีที่มีน้ำกระเซ็นลงหินราวกับสายฝน และแสงไฟนีออนที่ตกแต่งพิธีเฉลิมฉลองแห่งนี้ให้สวยงาม ฝูงแขกเหรื่อกำลังโอบล้อมคู่รักหนุ่มสาวเพื่อแสดงความยินดี อวยพรแก่พวกเขาทั้งสอง
สูทยี่ห้ออามานี่ที่ฟิตพอดีตัวของยศพลพร้อมปกคอเสื้อที่เปิดออกเล็กน้อย เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตสีม่วงเข้มภายใน กระดุมประดับเพชรเป็นประกายระยิบระยับแสบตา ริมฝีปากเม้มแน่นที่เซ็กซี่และเท่ห์ แผ่รัศมีที่มีความอันตรายออกมา ราวกับเสือชีตาห์ที่เดินลาดตระเวนในถิ่นของตน
คนที่เคียงข้างเขาคือยุพิน ยุพินสวมชุดราตรียาวลากพื้นสีขาวและมีรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุข มวยผมสีน้ำตาลแดงดังลูกเกาลัดถูกพันม้วนเป็นวงที่หลังหัว ดอกกุหลาบทรงเลขแปดดอกหนึ่งก็งามพริ้งน่าหลงใหล ดอกไม้สีแดงมาประกอบทำให้สาวสวยดูเด่น สะท้อนให้เห็นใบหน้าเป็นสีชมพู ดูเหมือนเป็นคนที่ต้องแตะต้องด้วยความสุภาพอ่อนโยน
หน้าตาของยุพินก็นับว่าสวย แต่พอยืนอยู่ตรงหน้ายศพลแล้ว ก็เหมือนกับว่ารัศมีของเธอจะถูกบดบัง เหมือนดังไข่มุกที่โดนดวงจันทร์บดบังรัศมีความงาม แต่ว่ารอยยิ้มใบหน้าที่มีความสุข ก็เพียงพอที่จะทำให้แขกเหรื่อผู้หญิงในงานอิจฉาจนอกแตกตายได้
วันนี้เป็นงานเลี้ยงงานหมั้นของพี่ยุพิน จารวีดีใจมาก เธอใช้มือถือถ่ายรูปในงานทุกมุม หามุมที่ดีที่สุดที่ถ่ายออกมาแล้วพี่สาวดูสวยหวาน เธอมองผ่านหน้าจอโทรศัพท์มือถือ เห็นยศพลซึ่งลูกตาดำของเขา มีสีดำราวกับหินออบซิเดียน สายตาที่คมกริบคู่นั้นมองมาที่เธอด้วยความรวดเร็วดุดัน ทำให้คนมีความรู้สึกเหมือนถูกของลักษณะเรียวแหลมเสียบแทง จารวีตกใจตัวสั่นจนโทรศัพท์มือถือในมือเกือบจะตกลงไปบนพื้น
พอมีสติกลับมา เธอก็ค่อยถือโทรศัพท์มือถือให้ดีขึ้น ในบทที่จ้องมองดูอีกรอบ ก็มองไม่เห็นยศพลที่ดื้อรั้นหัวแข็งท่ามกลางกลุ่มคนนั้นแล้ว จารวีสูดลมหายใจเข้าไปใหม่ ปรับท่าทางการจับโทรศัพท์มือถือให้ดี ทันใดนั้น มีคนตีหลังของเธอ เธอตกใจจนกรีดร้องออกมา “อ๊ะ….”
เธอหันมามองเห็นใบหน้าที่มีร้อยยิ้มอ่อนหวานของยุพิน “น้องวี เธอเล่นอะไรอยู่เหรอ?” จารวีเอารูปภาพในโทรศัพท์เปิดรูปให้ยุพินดูทีละรูป “พี่พิน ดูสิ สวยมั้ย….”
รอยยิ้มบนใบหน้าของยุพินค้างไว้ชั่วขณะ “น้องวี ไม่ต้องถ่ายแล้ว พี่ยศพลเห็นเข้าจะโกรธเอานะ”
“เชอะ พี่พินลำเอียงนี่นา พี่ปกป้องและเข้าข้างเขา ไม่น่าล่ะพี่ถึงไม่รู้สึกถึงอะไรแปลกๆ ทำไมเขาถึงต้องระวังและรอบคอบกับ งานหมั้นมากขนาดนี้ บ้านฝ่ายชายไม่เห็นจะมาเลยสักคน แถมยังไม่ยอมให้ถ่ายรูปอีก แล้วก็ไม่ให้คนอื่นมุงดูด้วย….” จารวี ซุบซิบอย่างไม่พอใจ
แขกที่ลานกว้างในวันนี้ล้วนแต่เป็นญาติและเพื่อนๆของยุพิน ก่อนจะเข้ามาในงานทุกคนก็ถูกริบโทรศัพท์มือถือไว้หมด หรือว่า ผู้ชายคนนี้จะมีโทษฆ่าคนตายแล้วลี้ภัยมาหรือเปล่า มีแต่ความคิดที่ไม่ดีผุดขึ้นมาในหัวของจารวี
ยุพินหัวเราะอย่างนุ่มนวล “น้องวี เธออย่าคิดฟุ้งซ่านสิ แล้วก็รีบเก็บมือถือซะ พี่ยศพลเขามียศมีตำแหน่ง ไม่เหมือนพวกเราที่เป็นแค่คนธรรมดาทั่วไป ถ้าเขาโดนพวกสื่อมวลชนประโคมข่าว จะทำให้ภาพลักษณ์ของบริษัทเขาดูไม่ดีไปด้วย เอาล่ะๆ ทำไม วันนี้พูดมากจริง ๆ ไป๊ ไปเอายามาให้พี่หน่อยสิ….” ยุพินเป็นโรคหัวใจ ต้องคอยกินยามาตลอด วันนี้ยุ่งมาทั้งวันจนไม่มีเวลาได้กินยาเลย ดังนั้นต้องฉวยโอกาสบทที่พี่ยศพลกำลังยุ่งๆ ไปกินยา
“ได้ค่ะ พี่พิน เดี๋ยวหนูจะรีบกลับมานะ….” จารวีใส่เสื้อเชิ้ตเจ้าหญิงสีเหลืองอ่อน ท่อนล่างสวมกางเกงยีนส์สีอ่อน เธอเต็มไปความงามที่เปล่งประกายเจิดจรัสแบบเด็กสาววัยเยาว์ เธอรีบวิ่งไปที่ประตูใหญ่
ขึ้นบันไดได้ไม่นาน ก็อดใจไม่ได้ที่จะหยิบมือถือออกมาดูรูป ภาพของพี่พินสวยจริง อย่างกับเป็นเจ้าหญิงเลย…ทันใดนั้น ก็มีเสียงทุ้มต่ำลอดออกมาจากในห้อง
ตอน 2
บทที่ 2 ความป่าเถื่อนของคุณชาย
จารวีผลักประตูที่กำลังแง้มอยู่อย่างสงสัย มีผู้ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งกำลังยืนหันหลังเข้าหาเธอ ซึ่งกำลังคุยอะไรสักอย่างกับผู้ชายใส่แว่นดำอีกคน เธอจับใจความเนื้อหาที่พวกเขาคุยกันไม่ได้ละเอียดมากนัก แต่ได้ยินอย่างคร่าวๆว่า “......กดราคาหุ้นของยาหวน!”
จารวีตะลึงงันไปในชั่วขณะ บริษัทยาหวนจำกัด ก็คือบริษัทของคุณลุง…. ผู้ชายคนนี้ คนที่จะหมั้นกับพี่ในงานหมั้น ไม่นึกเลยว่าจะมีแผนการร้ายที่จะซื้อบริษัทของพี่ จริงๆแล้วเขาเป็นคนยังไงกันแน่นะ ในขณะที่อยู่ภาวะตกใจอยู่นั้น จารวีก็ใช้นิ้วกดไปที่ปุ่มอัดวิดีโอบนโทรศัพท์มือถือ
“ครับผม คุณชาย พวกเราซื้อหุ้นของบริษัทยาหวนจำกัดไปแล้วไม่น้อยเลย….”
“ชิ…” ทันทีที่จารวีแตะไปที่ประตูห้อง เสียงอุทานที่อยู่ๆก็ดังขึ้น ทำให้ทั้งสามคนตกอยู่ในสถานการณ์ที่ตึงเครียด
ผู้ชายที่สวมแว่นดำคนนั่นนิ่งไป ร่างกายอันป่าเถื่อนของยศพลหันไปตามเสียงอย่างรวดเร็ว จารวีใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ เธอรีบเอาโทรศัพท์มือถือซ่อนไว้ที่อก แล้วเดินถอยหลังไปทีละก้าว“ฉันไม่ได้เห็นอะไรทั้งนั้น ฉันไปก่อนนะ….”
ยศพลหรีตาลง ดวงตาดำขึ้น เขาชิงตัดหน้าไปขวางหน้าเธอที่ทางเดิน สายตาที่รวดเร็วและดุดันชำเลืองมองไปที่โทรศัพท์มือถือของเธอ พูดด้วยน้ำเสียงที่โกรธอย่างไม่เกรงใจว่า “เอาโทรศัพท์มือถือมาให้ฉัน….”
จารวียังคงเดินถอยหลัง มือทั้งสองยังคงคอยระแวดระวังมือถือที่ซุกซ่อนไว้ที่อ้อมอกของตน “ไม่ ไม่ให้ คุณอย่าเข้ามานะ….” ยศพลโบกแขนที่ยาวออกไป จารวีแทบจะไม่มีวิธีหนีรอด ทันใดนั้นก็โดนเขาฉุด ลากเข้ามาแล้วผลักเธอกระแทกกำแพง เธอเจ็บหัวมาก จารวีโดนกระแทกที่หัวเข้าจนมึน ผู้ชายคนนี้มือหนักจริงๆ
หลังจากชายที่สวมแว่นดำคนนั้นเดินออกไปจากห้อง ประตูห้องก็ถูกปิดอย่างแรง สีหน้าที่ดุดัน แววตาทั้งสองที่เรียวเล็กและมีสีดำราวกับหินออบซิเดียนของยศพลแผ่รังสีที่ดุดันอันตรายราวกับเสือชีตาห์
“เอามานี่!” เสียงทุ้มต่ำสยบทุกอย่างด้วยกำลังอย่างไม่ต้องสงสัย เขาขู่เข็ญเธอจนจนมุม
“คุณมันเป็นคนเลวทราม ฉันไม่ให้แผนการอันชั่วร้ายของคุณสำเร็จหรอก….”
“งั้นเหรอ?” ร่างที่สูงใหญ่ของยศพลค่อยๆ เอามือข้างหนึ่งยันผนังไว้แล้วโค้งตัวเข้าไปหาจารวี
ยศพลมองเธอจากมุมสูง ฝ่ามือเรียวเล็กข้างหนึ่งที่วางทาบอกอยู่ที่อกค่อยๆกางออก เผยให้เห็นผิวเนียนสีนวลอันบริสุทธิ์ที่ไร้รอยแผลเป็นอย่างเต็มตา ขนตาที่หนากระพริบราวกับปีกผีเสื้อ ลูกตาดำที่ใสซื่อแฝงไปด้วยความตื่นตระหนก ความตกใจและยังซ่อนความรู้สึกโกรธแค้นขุ่นเคืองอยู่ภายใน แต่สีหน้าของเธอยังคงเหมือนไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไร
มุมปากยศพลกระตุกพร้อมรังสีความชั่วร้ายที่แผ่ออกมา ผู้หญิงแบบนี้ เขาเห็นมาเยอะแล้ว….เขาเอามือใหญ่อีกข้างมากักเธอไว้ที่มุมกำแพงอย่างไร้อารมณ์
“จะส่งมือถือมาดีๆ หรือจะให้ฉันใช้กำลังกับเธอตอนนี้เลย …..”
ใบหน้าที่สวยงามของจารวีเปลี่ยนเป็นใบหน้าที่มีความเคืองโกรธ “ยศพล คุณมันเป็นคนชั่ว ถ้าคุณมาแตะต้องแม้แต่ปลายเล็บของฉัน ได้เห็นดีแน่”
“อยากลองดูมั้ยล่ะ”
ยศพลพูดหยอกล้อพลางมองเธอ “ฉัน ยศพลคนนี้ เกิดมาไม่เคยโดนคุกคามขนาดนี้มาก่อนเลยนะ โดยเฉพาะผู้หญิง”
ทันใดนั้นเขาก็ยื่นมือมาฉีกเสื้อเชิ้ตสีเหลืองอ่อนแบบเจ้าหญิงของเธอออก กระดุมทั้งแถบถูกเขาทึ้งจนไม่มีชิ้นดี แล้วกระเด็นกระดอนอยู่บนพื้น เสื้อเปิดอ้าออกเป็นรูขนาดใหญ่ เผยให้เห็นบราสีอ่อนข้างในและยังปรากฏให้เห็นเนื้อสีขาวเนียนของเด็กสาวแรกรุ่น สายตายศพลเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ชั่วร้าย
“อยากตะโกนมั้ยล่ะ? ให้ทุกคนเห็นไปเลยว่ามีนังแพศยาเล่นชู้กับพี่เขยในงานหมั้นของพี่สาวตัวเอง เชื่อสิว่าพี่สาวเธอต้องดีใจมากแน่ๆ…..จารวีอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เธอนึกไม่ออกเลยจริงๆว่าถ้าผู้ชายคนนี้ลงมือกับเธอจริงๆ นึกไม่ถึง ด้วยซ้ำว่าเขาใช้วิธีการที่ชั่วช้าแบบนี้คุกคามเธอ “แกมันระยำ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นแกจะได้เสียใจภายหลังแน่!”
“ส่งมือถือมาให้ฉัน เร็วเข้าสิ ฉันจะนับหนึ่งถึงสามนะ ถ้าเธอยังไม่ให้อีก คนที่จะเสียใจภายหลังก็คือเธอ…..”ใบหน้าของยศพลเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เหมือนกับปีศาจร้าย
ตอน 3
บทที่ 3 เจ็บนะ เบากว่านี้หน่อยสิ
จารวีทั้งอายทั้งโกรธ ให้ตายยังไงเธอก็ไม่ยอมเอาโทรศัพท์มือถือให้เขา จะต้องเอาหลักฐานชิ้นนี้ให้พี่พินดู ให้พี่พินรู้ว่า ที่แท้แล้วผู้ชายที่ตัวเองชอบเป็นคนยังไง
“หนึ่ง…”
จารวีจับโทรศัพท์ไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยมือ
“สอง….” ดวงตาของยศพลเป็นดั่งแมวที่อยากหยอกล้อกับหนู ก่อนที่เขาจะนับครบสาม จารวียกขาขึ้นอย่างฉับพลัน ขาข้างหนึ่งเตะมือถือออกไปด้วยความเร็วและมั่นคง มือถือถูกเตะไปถึงด้านหน้าของขอบหน้าต่าง
“ตึง！” โทรศัพท์กระแทกกับบนกระจก แล้วกระดอนอีกครั้ง หมุนไปรอบๆจนหยุดนึ่ง
สีหน้าของยศพล เคร่งครึ้มไปเลยในทันที มีรัศมีแห่งความชั่วแผ่ไปทั้งตัวของเขา ผู้หญิงที่สมควรตายคนนี้ กล้ามาเล่นกับเขาแบบนี้ได้ เขาใช้ร่างของตนยึดจารวีติดไว้กับกำแพง มือทั้งสองข้างดึงเนคไทที่พันรอบคอออกมา แล้วใช้มัดมือเล็กๆ ของจารวีไว้ด้วยกันอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ผลักเธอไปที่โซฟาด้วยความเร็วและดุดัน…..
จารวีพยายามจะถีบและกัด แต่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เขาเอาเสื้อสูทสีดำโยนออก มือใหญ่เอื้อมมาจับคางที่นุ่มนวลของจารวี สายตาของหนุ่มรูปงามเปี่ยมไปด้วยความชั่วร้าย
“ฉันให้โอกาสเธอแล้ว แต่เธอเองที่ไม่ต้องการ!”
“ไอ้เลว ทำไมแกทำกับฉันแบบนี้….” จารวีดิ้น สะบัด ร้องไห้และตะโกนสุดชีวิต นอกหน้าต่างมีดอกไม้ไฟที่ถูกจุดอยู่ ท่ามกลางท้องฟ้าที่มืดมิด แสงสว่างรุ่งโรจน์อันมีลวดลายสวยงามฉูดฉาดดึงดูดสายตาของแขกเหรื่อที่เดินผ่านไปมาในงาน เสียงดอกไม้ไฟกลบเสียงร้องขอความช่วยเหลือของจารวีจนหมดสิ้น
มือใหญ่ของยศพลปลดเสื้อในและกางเกงยีนส์สีน้ำเงินของเธอออกด้วยอารมณ์ที่ไร้ความรู้สึก….
“ปล่อยฉันนะ คุณมันไอ้สารเลว ….” จารวีร้องตะโกนด้วยเสียงที่สั่นเทา เธอสิ้นหวังราวกับทะเลสาบจะกดเธอลงน้ำ ผิวเนียนนุ่มสะอาดผ่องใสของจารวีเหมือนดังไข่ไก่ที่ถูกกะเทาะเปลือกออกแล้ว แต่มิอาจมีอะไรมาขัดขวางสิ่งที่ยศพลจะกระทำต่อไปได้เลยแม้แต่น้อย เขาผลักเธอไปนอนบนโซฟาอย่างป่าเถื่อนไร้มารยาท ขาที่เล็กบางทั้งสองข้างถูกกางออกให้กว้างที่สุด ขาทั้งสองข้างของเธอสั่นเทาไม่หยุดด้วยความหวาดกลัว หางตาของจารวีมีน้ำตาไหลพรากออกมาด้วยความสิ้นหวัง ตั้งแต่เกิดมาสิบแปดปี นี่เป็นครั้งแรกที่เธออยู่ในสภาพที่อัปยศต่อหน้าคนอื่น แถมยังเป็นผู้ชายซะอีก มิหนำซ้ำเขายังเป็นแฟนของพี่สาวตัวเอง
เสียงหอบของยศพลหนักขึ้น ความสัมผัสที่อ่อนนุ่มมาจากกลางฝ่ามือทำให้ความปรารถนาของเขาเพิ่มขึ้นจนถึงขีดสุด เขารูดซิปกางเกงของตัวเองลงอย่างร้อนรน จับยึดน่องของเธอไว้แน่นแล้วลากเข้าหาตน
“อย่านะ…” จารวีไม่มีแรงจะร้องตะโกนออกมา ในหัวของจารวีได้นึกถึงภาพช่องรักที่นุ่มนิ่มของเธอถูกฉีกขยายใหญ่อย่างไม่มีสิ้นสุด ความเจ็บปวดทำให้สติของเธอกลับชัดเจนยิ่งขึ้น มีเลือดไหลลงมาตามขาอันเรียวเล็กของเธอ และไปหยดลงสู่ที่ฝ่ามือของเขา
ไม่คิดว่าจะยังเป็นสาวบริสุทธิ์!ยศพลยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ดีมาก ผู้หญิงของบ้านพูลสวัสดิ์ทุกคน ล้วนเป็นของเล่นที่เตรียมไว้ให้เขา เขาต้องการที่จะค่อยๆเสพสุขแบบนี้ไปเรื่อยๆ
เล็บของจารวีจิกลึกลงไปในโซฟา เธอเจ็บมากจนบิดทุกสัดส่วนของร่างกาย เธออยากจะสะบัดหลุดออกไปจากอาการฉีกขาด แต่รู้สึกเหมือนว่ากระดูกจะอ่อนไปหมด พวกเขาแนบชิดติดกันจนไม่มีทางที่จะสะบัดหลุดออกไปได้ง่ายๆ
“ฟินมั้ย? ถ้าฟินก็ร้องออกมาซะสิ….” ยศพลพึงพอใจมากที่ได้เห็นท่าทางของเธอ ที่บิดไปมาด้วยความเสียว
ลูกตาดำของหนุ่มรูปงามเผยให้เห็นรอยยิ้มในดวงตาที่ชั่วร้ายดังปีศาจ เขาใช้เอวที่แข็งแรงกระแทกไม่ยั้ง ทุกครั้งที่เขากระแทกเข้าไปจารวีก็จะกระเด้งขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดทุกครั้ง เจ็บปวดกระทั่งคิ้วขมวด ใจของจารวีแหลกเป็นเสี่ยงๆ ในสมองเต็มไป ด้วยความว่างเปล่า พรหมจรรย์ของเธอได้ถูกผู้ชายระยำพรากเอาไปแล้ว ราวกับว่าผ่านมานานนับศตวรรษ การกระทำที่รุกล้ำนั้นถึงได้ค่อยๆผ่อนช้าลงและหยุด ไปเฉยๆ ขาทั้งสองข้างของจารวีสั่นไปหมด ไม่มีทางจะหุบขาได้เลย
“แชะ แชะ….”
ในขณะที่สายตากำลังพร่ามัว เธอรู้สึกถึงมีเสียงแฟลชเบาๆ