บทที่ 192 ฉันเล่นกับเธอจนเบื่อแล้ว

ยศพลลากจารวีไปบนทางเท้า จากนั้นจึงปล่อยมือออกจากเธอ

“ใครมันจะว่างไปสะกดรอยตามเธอล่ะ ก็แค่บังเอิญผ่านมาทางนี้ แล้วเห็นคนแปลกหน้าอยากจะฆ่าตัวตาย ก็เลยดึงเข้ามาบนทางเท้าก็แค่นั้น มันก็คือจิตใต้สำนึกอ่ะนะ ถ้าเห็นคนจะตายก็ต้องช่วยมั้ย แน่นอนว่าถ้าเมื้อกี้นี้ที

บทที่ 193 กลับไปเป็นคนรัก

มีเสียงหวาน ๆ เสียงหนึ่งดังออกมาจากหน้าต่างชั้นสองของคฤหาสน์

จารวีแหงนหน้าขึ้นไปมอง มีผู้หญิงที่ดูเสน่ห์แรงมีเสื้อผ้าน้อยชิ้น ทั้งตัวเธอมีแค่ผ้าปิดหน้าอกผืนเดียว ปล่อยผมยาวสยาย ตะโกนลงมาเรียกยศพล

ใบหน้าเล็ก ๆ ของจารวีค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเทาเหมือนตายแล้ว

บทที่ 194 ความรักที่กักบริเวณ

สุดท้ายแล้วการกระทำของจารวีก็ทำให้มนต์ตรีโกรธ ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาบิดเบี้ยว

“จารวี เธออย่าทำเกินไปกว่านี้เลย พี่หลงวีดูแลวีอย่างดีมาตลอด รักวีมาตลอด ทำไมวีก็ยังไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองมีชีวิตดีๆ ล่ะ ถ้าวีไม่ไปเป็นเมียน้อยของยศพลนั่น วีก็คงไม่ตกต่ำแบบนี้มั้ย”