บทที่19 อ้อมกอดของเขาไม่ควรเยื่อใย

ไม่มีความเยื่อใยใดๆ ไม่ได้หันหัวกลับมา เดินไปเสียแล้ว เวลานั้น ยศพลในใจมีความรู้สึกพ่ายแพ้อย่างลึกๆ เขาที่เคยมีผู้หญิงมาเยอะจนนับไม่ถ้วน ตอนนี้กลับมีความรู้สึกที่อึดอัด ตกลงคือตรงไหนมีปัญหาแล้ว ทำไมเธอไม่ใส่ใจเขาเลยแม้แต่น้อย

จารวีเพิ่งเดินออกประต

บทที่20 คืนนี้อยากอยู่กับฉันมั้ย

ยศพล ยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้ายนิดๆ ลั่นไกปืนอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ปัง! เสียงปืนดังขึ้น ขาอ่อนของชายผู้นั้นโดนยิง แล้วล้มลงไปบนพื้นหญ้า เขาร้องไห้เสียงดังเหมือนหมูถูกฆ่า ส่วนชายอีกคนตกใจจนปล่อยตัวจารวี แล้วล้มคุกเข่าลงบนพื้นหญ้า

“คุณชายไว้ชีวิตผม

บทที่21 ฉันไม่ต้องการกินยาของนาย

ยศพลใส่เสื้อคลุมยาวพอดีตัว รูปร่างที่สมบูรณ์แบบทำให้ความพาลยิ่งปรากฏออกมา แต่สิ่งที่ยังเหมือนเดิมคือ แว่นกันแดดสีดำที่บดบังสายตาอันเฉียบแหลม ถึงจะเป็นแบบนั้น จารวีก็ยังคงรู้สึกหนาวๆน่ากลัวเหมือนเดิม เธอหิ้วกระเป๋าเดินทางอยู่ ยืนอยู่ในสถาณการณ์นั้น ไม่ขยับตัวอย