บทที่ 179 ค่อยๆเดินสู่เหว

“ชุดนั้นมันไม่เข้ากับหน้าเธอ แล้วยังมีทรงผมประหลาดนี้อีก นี้เธอเรียนดีไซน์เนอร์มาจริงๆใช่ไหม”จารวีเดินมาตรงหน้านิชาภา ก็มเก็บรีโมน แล้วปิดทีวี

นิชาภาหันไปหาจารวี ทั้งคู่สบตากัน จากนั้นเธอก็เอนหลังเล็กน้อย หลังตัวแนบชิดกับโซฟา

เธอจ้องมองไปที่จารวี จากนั้นเธอก

บทที่ 180 ให้เราเจอกันที่นรกเถอะ

“นี่...”หมอวิซะเตอร์มีความลำบาก “พูดยากครับ นานสุด1ปี สั้นสุด3-4เดือน”

จารวีนึกคิดขึ้นมา ตอนนี้ท้องได้5เดือน7วันแล้ว ถ้าให้เธออีก4เดือน ก็ใกล้คลอดแล้ว

เพียงพอแล้ว!

จารวียิ้ม “ฉันอยากรู้เด็กได้ติดต่อโรคนี้ไหม คุณช่วยตรวจให้ได้ไหมคะ?”

บทที่ 181 ค่อยๆเข้าสู่ความทรมาน

จารวีค่อยๆตื่นขึ้นมา เธอลืมตาขึ้น ค่อยๆมองเพดานไว้ ผ่านไปไม่นาน ถึงรู้ว่าฟ้ามืดแล้ว เธอจับเตียงแล้วค่อยๆลุกขึ้นมา

ทั้งตัวเมื่อย ฉันหลับไปนานแค่ไหนแล้ว?เธอค่อยๆทูบหลังคอไว้

“น้าอาม...”

จารวีค่อยๆเปลี่ยนสี ด้านนอกไม่มีคนตอบ

เธอนั่