บทที่ 82 มีเพียงทางเดียว

รถม้าจอดหน้าจวนตระกูลเซี่ย

เซี่ยผิงร้องไห้จนเกือบจะเป็นลม สาวใช้สองคนประคองลงจากรถ เพิ่งจะเดินเข้าจวนตระกูลเซี่ย ฮ่อซื่อก็เดินออกมาจากด้านข้าง

ช่วงเช้านี้ ฮ่อซื่อนั่งนิ่งไม่ได้เลย คอยเฝ้ารออยู่นาน ในที่สุดก็รอจนเซี่ยผิงกลับมา แต่เห็นเซี่ยผิงร้องไห้เช่นนี้ นางก็รู้ว่าเรื่

บทที่ 83 คิดในอีกมุมหนึ่ง

เซี่ยผิงคุกเข่าในศาลบรรพชนตลอดทั้งคืน

อวิ๋นชูไม่อนุญาตให้ใครส่งอาหาร แม้แต่น้ำสักอึกก็ไม่ให้ส่งไป

ฮ่อซื่อแอบมองเข้าไปในศาลบรรพชนผ่านหน้าต่างเล็กๆ เห็นเซี่ยผิงคุกเข่าอ่อนระทวยอยู่บนพื้น รู้สึกสงสารจับใจ

นางเอาเงินส่วนใหญ่ที่ได้จากการปักผ้าช่วงนี้ยัดใส่มือแม่นมที่เฝ้าปร

บทที่ 84 เซี่ยผิงได้เป็นพระชายา

เซี่ยผิงคุกเข่าในศาลบรรพชนสามวันสามคืน

มีเพียงฮ่อซื่อที่แอบนำอาหารมาให้ นางกินอะไรไม่ลง ได้แต่ฝืนดื่มน้ำบ้าง ทั้งร่างอ่อนแรงถึงที่สุด

จนถึงวันที่สี่ ในที่สุดก็มีคนมาจากวัง

เป็นขันทีใหญ่ข้างพระวรกายฮองเต้ และท่านรองอธิบดีกรมพิธีการ มาประกาศพระราชโองการพร้อมกัน

"ฮ