บทที่ 81เจ้าได้ผิดชอบได้หรือ

อวิ๋นชูก้าวเข้าไปข้างใน

คว้าข้อมือของเซี่ยผิงแล้วพาเดินออกไป

"ท่านแม่..."

เซี่ยผิงร้องไห้จนขาอ่อน

หากออกไปเช่นนี้ แผนการและการวางแผนทั้งหมดของนางก็จะสูญเปล่า ชื่อเสียงก็จะพังพินาศ ชีวิตที่เหลือก็จบสิ้น...

"นายหญิงเซี่ย โปรดรอก่อน"

อ๋องอันจิ้งตะโกนด้วยความโกรธ

บทที่ 82 มีเพียงทางเดียว

รถม้าจอดหน้าจวนตระกูลเซี่ย

เซี่ยผิงร้องไห้จนเกือบจะเป็นลม สาวใช้สองคนประคองลงจากรถ เพิ่งจะเดินเข้าจวนตระกูลเซี่ย ฮ่อซื่อก็เดินออกมาจากด้านข้าง

ช่วงเช้านี้ ฮ่อซื่อนั่งนิ่งไม่ได้เลย คอยเฝ้ารออยู่นาน ในที่สุดก็รอจนเซี่ยผิงกลับมา แต่เห็นเซี่ยผิงร้องไห้เช่นนี้ นางก็รู้ว่าเรื่

บทที่ 83 คิดในอีกมุมหนึ่ง

เซี่ยผิงคุกเข่าในศาลบรรพชนตลอดทั้งคืน

อวิ๋นชูไม่อนุญาตให้ใครส่งอาหาร แม้แต่น้ำสักอึกก็ไม่ให้ส่งไป

ฮ่อซื่อแอบมองเข้าไปในศาลบรรพชนผ่านหน้าต่างเล็กๆ เห็นเซี่ยผิงคุกเข่าอ่อนระทวยอยู่บนพื้น รู้สึกสงสารจับใจ

นางเอาเงินส่วนใหญ่ที่ได้จากการปักผ้าช่วงนี้ยัดใส่มือแม่นมที่เฝ้าปร