บทที่ 73 ช่างโง่เหลือเกิน

เมื่อแสงสุดท้ายของตะวันลับฟ้า อวิ๋นชูก็กลับถึงจวนสกุลเซี่ย

สาวใช้ทยอยยกอาหารค่ำมา รอจนกินเสร็จ ท้องฟ้าก็มืดสนิท

นางกลับไปเปลี่ยนเสื้อตัวสั้น ตามชิวถงไปฝึกท่าพื้นฐานในลาน ฝึกเพียงครึ่งชั่วยามก็เหงื่อท่วมตัว

ทิงเสวี่ยสั่งให้แม่บ้านต้มน้ำร้อน เตรียมน้ำอาบให้อวิ๋นชู แล้วโร

บทที่ 74 ในวังไม่สงบ

รถม้าสองคันจอดอยู่หน้าประตูจวนสกุลอวิ๋น

อวิ๋นชูนั่งอยู่ในรถม้าคันหน้า รถม้าคันหลังบรรทุกน้ำแข็งที่เพิ่งขนออกมาจากโกดังเต็มคัน

หลินซื่อเห็นแล้วรู้สึกเสียดายมาก: "เจ้าเด็กนี่ทำไมใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย น้ำแข็งทั้งรถต้องใช้เงินมากเท่าไหร่"

แม้สกุลอวิ๋นจะมีตำแหน่งและอำนาจสูง แต่ไม่

บทที่ 75 อี๋เหนียงอวี่ทรยศ

ทิงอวี่รวบรวมความกล้าตามมา

นางหยิบปิ่นผีเสื้อขึ้นมา พูดเสียงอ่อนหวาน: "นายท่าน ข้าน้อยรับใช้นายหญิงมาตั้งแต่เด็ก รู้ว่านายหญิงชอบเครื่องประดับแบบไหน ให้ข้าน้อยเล่าให้ท่านฟังอย่างละเอียดดีไหมเจ้าคะ?"

เซี่ยจิ่งอวี้สีหน้าเย็นชา: "ข้าไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องพวกนี้"

เมื่ออวิ