บทที่ 71 ยากแค่ไหนก็ต้องไป

อวิ๋นชูรีบลุกขึ้นยืนคำนับ

"นายหญิงเซี่ยไม่ต้องมากพิธี" ฉู่อี๋เอ่ยปาก "ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากขอความช่วยเหลือจากนายหญิงเซี่ย"

สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าการได้พบนายหญิงเซี่ยสักครั้งนั้นยากเย็นเพียงใด

จวนของเขาไม่มีสตรี ไม่มีเหตุผลใดที่จะเชิญนางมาที่จวน

หากเขาไปที่จวนสกุลเซี่

บทที่ 72 ตกลงจะรับชายา

ไม่นานนัก เด็กทั้งสองก็สงบลงในที่สุด นั่งประจำที่ของตนกินของว่าง

นายหญิงอิ้นนั่งดื่มชากับอวิ๋นชู เอ่ยขึ้นว่า "อี๋เอ๋อร์มักอยู่นอกจวนทำงานตลอด แทบไม่ได้อยู่กับเด็กทั้งสอง ถ้ามีพระชายาก็คงดี แต่อี๋เอ๋อร์กลับดื้อดึง ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็ไม่ยอมรับพระชายาเข้าจวน ทำเอาเด็กๆ ต้องลำ

บทที่ 73 ช่างโง่เหลือเกิน

เมื่อแสงสุดท้ายของตะวันลับฟ้า อวิ๋นชูก็กลับถึงจวนสกุลเซี่ย

สาวใช้ทยอยยกอาหารค่ำมา รอจนกินเสร็จ ท้องฟ้าก็มืดสนิท

นางกลับไปเปลี่ยนเสื้อตัวสั้น ตามชิวถงไปฝึกท่าพื้นฐานในลาน ฝึกเพียงครึ่งชั่วยามก็เหงื่อท่วมตัว

ทิงเสวี่ยสั่งให้แม่บ้านต้มน้ำร้อน เตรียมน้ำอาบให้อวิ๋นชู แล้วโร