บทที่ 7 ต่อไปนี้เรียกว่าเซิงจวี

อวิ๋นชูยิ้มเยาะตัวเอง

ชาติที่แล้วนางคิดว่าสกุลเซี่ยยากจน จึงสมัครใจเอาสินสอดมาเติม กลัวทำร้ายศักดิ์ศรีคนสกุลเซี่ยจึงไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้

แต่เหล่าฮูหยินสามารถหยิบเงินสองหมื่นตำลึงออกมาได้ในคราวเดียว ก็เพียงพอจะพิสูจน์ว่า สกุลเซี่ยมีฐานะมั่นคงพอสมควร

คิดย้อนกลับไปตอน

บทที่ 8 เรียกคนมาลงโทษตามกฎของบ้าน

หลังเซี่ยซื่ออันคำนับเสร็จ ยังต้องไปเรียนที่โรงเรียน

ทุกวันเขาจะไปเร็วกว่าเวลาที่กำหนดครึ่งชั่วยาม อ่านหนังสือและฝึกคัดอักษรที่นั่น ขยันมาก

เขากำลังเตรียมจะไป

ตอนนี้ ในลานเรือนจู่ๆ ก็มีเสียงโวยวายดังขึ้น

อวิ๋นชูขมวดคิ้ว

ทิงเฟิงรีบเดินเข้ามาจากข้างนอก "นายหญิง ค

บทที่ 9 ควรประหยัดอย่างไร

อวิ๋นชูออกคำสั่ง คนรับใช้ก็ยกม้านั่งยาวเข้ามาในลานทันที

เซี่ยซื่อเหวยถูกคนรับใช้กดลงบนม้านั่ง เขาดิ้นรนสุดกำลัง "ท่านแม่ ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดจริงๆ ขอร้องท่านแม่ยกโทษให้ข้าครั้งนี้..."

อวิ๋นชูมองเย็นชา "เริ่มได้"

คนรับใช้ร่างกำยำสองคนยืนคนละข้าง มือถือไม้ยาวหนา

"แป๊ะ!"