บทที่ 62 รังแกคนเกินไป

ชินหมิงเหิงก้มมอง มองอวิ๋นชูที่อยู่ห่างจากตนเพียงไม่กี่ก้าว

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาและนางอยู่ใกล้กันขนาดนี้ต่อหน้าผู้คน เขาหายใจเบาๆ ก็ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวนาง

เขาย้อนกลับไปคืนนั้นเมื่อห้าปีก่อน คืนที่นางแต่งงาน งดงามจนน่าตกตะลึง เวลาห้าปีไม่ได้ทิ้งร่องรอยใดบนใบหน้านาง นางย

บทที่ 63 ฟังคำมารดา

ม่านตาอวิ๋นชูหดเกร็ง หยุดหายใจไปชั่วขณะ

"นายหญิง เป็นอะไรไป"

เห็นสีหน้านางผิดปกติ เซี่ยจิ่งอวี้รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

อวิ๋นชูเบนสายตากลับ ทำเสียงมั่นคงพูด "คำพูดของเซี่ยซื่ออันก็มีเหตุผล จะจัดการกับเซี่ยซื่อเหวยอย่างไร ให้ท่านสามีกับเหล่าฮูหยินปรึกษากันอีกทีเถอะ ข้าปวดหัวนิ

บทที่ 64 ไม่ให้ทางรอด

เซี่ยจิ่งอวี้รออยู่ที่ห้องรับรองด้านนอก

เขานั่งรออยู่พักใหญ่ จึงเห็นอวิ๋นชูเดินออกมาจากห้องด้านใน

เขายืนประสานมือไว้ด้านหลัง กล่าวเสียงทุ้มว่า "ข้าได้ปรึกษากับเหล่าฮูหยินแล้ว ตัดสินใจจะส่งเซี่ยซื่อเหวยไปอยู่ที่เรือนชานชนบทชานเมืองหลวง นายหญิงคิดเห็นอย่างไร?"

"ก็เป็นที่ที่เ