บทที่ 61 เซี่ยซื่อเหวยก่อเรื่อง

จวนเซี่ยไม่ได้ใหญ่โต สวนพุทราก็ไม่ได้ไกลนัก

ยังไม่ทันเดินเข้าใกล้ก็เห็นต้นพุทราที่ปลูกเรียงตามกำแพงเป็นแนวยาว แม้ปลูกมาไม่นาน ก็แสดงให้เห็นถึงพลังชีวิตที่เติบโต กิ่งก้านใบหนาแน่น ลมพัดผ่าน เสียงใบไม้ดังซู่ซ่า

ใต้ต้นพุทรา เด็กๆกลุ่มหนึ่งกำลังเล่น เด็กโตหน่อยกับเซี่

บทที่ 62 รังแกคนเกินไป

ชินหมิงเหิงก้มมอง มองอวิ๋นชูที่อยู่ห่างจากตนเพียงไม่กี่ก้าว

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาและนางอยู่ใกล้กันขนาดนี้ต่อหน้าผู้คน เขาหายใจเบาๆ ก็ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวนาง

เขาย้อนกลับไปคืนนั้นเมื่อห้าปีก่อน คืนที่นางแต่งงาน งดงามจนน่าตกตะลึง เวลาห้าปีไม่ได้ทิ้งร่องรอยใดบนใบหน้านาง นางย

บทที่ 63 ฟังคำมารดา

ม่านตาอวิ๋นชูหดเกร็ง หยุดหายใจไปชั่วขณะ

"นายหญิง เป็นอะไรไป"

เห็นสีหน้านางผิดปกติ เซี่ยจิ่งอวี้รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

อวิ๋นชูเบนสายตากลับ ทำเสียงมั่นคงพูด "คำพูดของเซี่ยซื่ออันก็มีเหตุผล จะจัดการกับเซี่ยซื่อเหวยอย่างไร ให้ท่านสามีกับเหล่าฮูหยินปรึกษากันอีกทีเถอะ ข้าปวดหัวนิ