บทที่ 399 โอหยางฮัวออกจากภูเขา

ตะวันคล้อยลับขอบฟ้าตะวันตก

อวิ๋นชูในที่สุดก็ถอนวัชพืชในแปลงเสร็จแล้ว

ในตอนนั้น โอหยางฮัวก็กลับมาพร้อมปลาทองขนาดเท่าฝ่ามือ

เมื่อเห็นอวิ๋นชูเพิ่งลุกขึ้นจากแปลง โอหยางฮัวมีความประหลาดใจในดวงตา: "ไทเฮายังไม่กลับอีกหรือ?"

"หากไม่กำจัดวัชพืช ผักกาดขาวจะโตได้อย่างไร?" อ

บทที่ 400 ไม่เคารพฮ่องเฮา

นับตั้งแต่เข้าวัง นี่เป็นครั้งแรกที่อวิ๋นชูออกจากวัง

นางจำได้ว่าหยูกับฉางเซิงชอบขนมร้านหนึ่ง จึงแวะไปซื้อมามากมาย และยังซื้อเครื่องสำอางที่สตรีชอบ เพื่อนำไปมอบให้เหล่าไทเฮาอาวุโสในวังไว้คลายเหงา

"ไทเฮาไม่ได้ออกไปไหว้พระหรอกหรือ ทำไมถึงอยู่ที่นี่?" เสียงหนึ่งดังขึ้นในร้า

บทที่ 401 จับจุดอ่อนท่านหลิน

ขณะนี้เป็นต้นฤดูหนาวแล้ว

ต้นฤดูหนาวในเมืองหลวงหนาวมากแล้ว น้ำในสระบัวเย็นจับใจ

ท่านหลินชื่อหลินเชียงได้แต่มองดูบุตรชายสุดที่รักของตนกระโดดลงน้ำ เพื่อค้นหาหยกประจำพระองค์

สระน้ำใหญ่ขนาดนี้ เด็กอายุเพียงเจ็ดแปดขวบ จะหาได้อย่างไร

หลินเชียงสูดหายใจลึก เดินเข้าไปประสาน