บทที่ 311 ข้าจะไปที่ใดได้

เซี่ยซื่ออันถูกชิวถงลากออกมาและโยนลงบนพื้น

เขาล้มลง แล้วลุกขึ้นมาใหม่ เงยหน้าขึ้นพูดว่า "ข้ามาส่งแม่ทัพใหญ่อวิ๋น แต่ไม่มีสถานะที่เหมาะสม จึงไม่ได้ปรากฏตัว"

แววตาของฉู่อี๋ฉายแววเย็นชา

ความเย็นชานั้นราวกับดาบที่พุ่งเข้าใส่ใบหน้าของเซี่ยซื่ออัน

จิตใจของเขาหวั่นไหว ช่างเป

บทที่ 312 พี่น้องแตกคอ

เมื่อท่านอ๋องเข้าวังเข้าเฝ้า จะมีคนรับใช้ติดตามหนึ่งคนเสมอ

เซี่ยซื่ออันสวมชุดคนรับใช้ ตามอ๋องกงซีเข้าวังหลวง เขายืนรออยู่นอกท้องพระโรง หลังเลิกประชุม อ๋องกงซีและรัชทายาทออกมาจากท้องพระโรงพร้อมกัน เขาจึงตามหลังอ๋องกงซีเข้าไปในวังหน้า

"เมื่อวานข้าเพิ่งได้ชาใหม่มา น้องชายสองล

บทที่ 313 ข้ามีเพื่อนใหม่

ปลายฤดูใบไม้ผลิต้นฤดูร้อน อากาศค่อยๆ ร้อนขึ้น

ชีวิตของอวิ๋นชูในฐานะพระชายาอ๋องผิงซีค่อยๆ เข้าที่เข้าทาง

ตั้งแต่อ๋องผิงซีตั้งจวนมาจนถึงตอนนี้สิบกว่าปี ไม่เคยจัดงานเลี้ยงเลย

นางคิดว่า บางทีควรจัดสักงาน

แต่การจัดงานยุ่งยากเหลือเกิน วุ่นวายไปมา ก็ไม่แน่ว่าจะได้ผลดี

คิดไป