บทที่ 296 เซี่ยผิงร่ำไห้ขอความช่วยเหลือ

ค่ำมืดมาเยือน

สุสานหลวงไม่เงียบสงบ เสียงร่ำไห้ครวญครางดังก้องอยู่บนท้องฟ้า

เด็กทั้งสองคนเหนื่อยล้าเต็มที เมื่อกลับถึงห้องและชำระร่างกายเสร็จ ก็ล้มตัวลงนอนหลับไปทันที

อวิ๋นชูรู้ว่าฉู่อี๋คงไม่กลับมาทั้งคืน เพราะมีเรื่องมากมายที่ต้องจัดการ

นางถอดดอกไม้สีขาว

บทที่ 297 ข้าชื่อหลิงหลง

"กรี๊ด...!"

เสียงกรีดร้องของหญิงสาวดังขึ้น

รัชทายาททรงสะดุ้งอย่างแรง

พระองค์ทอดพระเนตรเห็นเสือกำลังฉีกกระชากแขนของหญิงสาว เลือดอุ่นๆ กระเซ็นใส่ใบหน้านาง

ขันทีน้อยรีบพยุงรัชทายาท "องค์ชาย พวกเรารีบหนีกันเถิดพ่ะย่ะค่ะ!"

รัชทายาททอดพระเนตรใบหน้านาง รู้สึกคุ้นตา ราวกับเคยพ

บทที่ 298 เคยลิ้มรสอำนาจ

งานพระศพไทเฮาเสร็จสิ้นอย่างเป็นทางการ ขบวนใหญ่โตออกเดินทางกลับเมืองหลวง

ขณะที่อวิ๋นชูขึ้นรถม้า นางเห็นสีหน้าของชายารัชทายาทด้านหน้าไม่ดีเลย แม้จากไกลก็รู้สึกได้ว่าชายาอารมณ์ไม่ดี

นางยังเห็นว่ารัชทายาทมีรถม้าเพิ่มมาอีกคัน ตามหลังรถของชายา

หลังขึ้นรถม้า ชิวถงกระซิบเบาๆ "เ