บทที่ 22 ไม่ใช่ความผิดของข้า

สายตาของอ๋องผิงซีจับจ้องที่อวิ๋นชู

นางแต่งกายอย่างสตรีที่แต่งงานแล้ว ผมดำยาวเกล้าสูง ปักปิ่นทองประดับหยก สวมชุดสีม่วงอ่อนปักลายดอกคามีเลียเต็มตัว

เขานึกถึงหลายปีก่อน ตอนที่นางยังไม่แต่งงาน พวกเขาเคยพบกันครั้งหนึ่ง

เขาไปคารวะแม่ทัพเฒ่าอวิ๋นที่จวนสกุลอวิ๋น พอดีนางกำลังนำ

บทที่ 23 ไม่มีสิ่งใดยากเกินไปในโลก

ขณะที่อวิ๋นชูกำลังพูดอยู่ในอันโส่วถัง

เซี่ยผิงถูกฮ่อซื่อลากไปที่สวนเล็กๆ ด้านหลัง

"ท่านทำอะไร?" เซี่ยผิงตกใจมาก มองซ้ายมองขวา เห็นไม่มีใครจึงพูด "ท่านพ่อไม่ได้สั่งให้ท่านถูกกักบริเวณที่วัดน้อยหรือ ทำไมถึงออกมาได้?"

ฮ่อซื่อพูดอย่างกังวล: "ทำไมนายหญิงถึงพาเจ้าไปจ

บทที่ 24 ร่ายรำยามไก่ขัน

อวิ๋นชูกำลังตรวจดูรายการของสินเดิมที่จะได้ติดตัวไปเมื่อแต่งงาน โดยตั้งใจจะขายของที่ไม่จำเป็นออกไปเพื่อแลกเป็นเงิน

ขณะที่กำลังยุ่งอยู่นั้น ทิงเฟิงก็เดินเข้ามารายงาน "นายหญิง อี๋เหนียงเถ๋าพบเงินเจ็ดร้อยแปดสิบตำลึงที่ห้องของฮ่อซื่อ จะให้จัดการอย่างไรเจ้าคะ?"

อวิ๋นชูตอบอย่าง