บทที่ 2 ผู้นำความผิดมาสู่ตระกูลเซี่ย

อันโส่วถัง

เหล่าฮูหยินเซี่ยนั่งอยู่ในตำแหน่งประธาน ถัดลงมาคือเซี่ยซื่ออันที่มีแก้มบวมแดง รายล้อมด้วยกลุ่มแม่บ้านและสาวใช้

"ท่านแม่"

เซี่ยซื่ออันลุกขึ้นยืน คำนับอวิ๋นชู

"อันเอ๋อร์เป็นเด็กดี เชื่อฟังและกตัญญูต่อเจ้าผู้เป็นแม่เสมอ" เหล่าฮูหยินเซี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงตำหนิ "เด็กดีขนาดนี้ เจ้าทำใจตบหน้าเขาได้อย่างไร ทำใจให้เขาไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชนได้อย่างไร... ดูใบหน้าน้อยๆ นี่สิ บวมขนาดไหนแล้ว หมอบอกว่าต้องใช้เวลาสามวันกว่าจะยุบ..."

"ที่แท้เหล่าฮูหยินเรียกข้ามาก็เพื่อเรื่องนี้" รอยยิ้มประหลาดผุดขึ้นที่ริมฝีปากอวิ๋นชู "อันเอ๋อร์ เจ้าไม่ได้บอกเหล่าฮูหยินหรือว่าข้าลงโทษเจ้าเพราะอะไร?"

เซี่ยซื่ออันก้มหน้า: "ลูกไม่ทราบ"

น้ำเสียงอวิ๋นชูเย็นชาลง: "การคุกเข่าที่ศาลบรรพชนก็เพื่อให้เจ้าคิดให้ดีว่าผิดตรงไหน ถ้ายังคิดไม่ออก ก็ไปคุกเข่าต่อ"

"อวิ๋นชู เจ้าแต่ไหนแต่ไรมาก็ใจกว้างอ่อนโยน วันนี้ทำไมถึงเข้มงวดเช่นนี้?" เหล่าฮูหยินขมวดคิ้ว "อันเอ๋อร์ทำผิดอะไรกันแน่?"

อวิ๋นชูยิ้ม

ใช่แล้ว นางอ่อนโยนต่อบุตรและธิดาภรรยาน้อย ใจกว้างต่ออี๋เหนียงและอนุภรรยา ภายในดูแลงานบ้าน ภายนอกสร้างสายสัมพันธ์ ค้ำจุนตระกูลเซี่ยไว้ครึ่งหนึ่ง

แต่ตลอดมา คนเหล่านี้ปฏิบัติต่อนางอย่างไร

เหล่าฮูหยินและคุณนาย รวมถึงเซี่ยจิ่งอวี้ ภายนอกให้ความเคารพนาง แท้จริงแล้วใช้นางรีดไถตระกูลอวิ๋นจนหมดสิ้น

บุตรและธิดาภรรยาน้อยเหล่านั้นเรียกนางว่าแม่ แต่ความจริง ไม่เคยนึกถึงนางผู้เป็นแม่จากใจจริง

อี๋เหนียงมากมายเหล่านั้น รวมถึงอี๋เหนียงอวี่ที่เคยเป็นสาวใช้ติดตัวของนาง ใครบ้างที่ไม่แอบเยาะเย้ยที่นางไม่สามารถมีบุตรได้...

ที่เรียกว่าความใจกว้างอดทน เป็นการควบคุมของตระกูลเซี่ยที่มีต่อนาง และเป็นการกดขี่ตัวเองของนางด้วย

นางเอ่ยเสียงเรียบ: "ทิงซวง ไปที่ชิงซงเก๋อสักหน่อย นำงานเขียนพู่กันของคุณชายใหญ่ระยะนี้มา"

ทิงซวงรับคำสั่งรีบไป

เหล่าฮูหยินเซี่ยขมวดคิ้ว เมื่อเป็นเรื่องงานเขียน ก็คงเกี่ยวกับการเรียน

อันเอ๋อร์ฉลาดมาตั้งแต่เด็ก เรียนหนังสือดีมาก ใครๆ ก็ชม นางคิดไม่ออกจริงๆ ว่าจะผิดพลาดตรงไหนได้

ไม่นาน ทิงซวงก็กลับมาพร้อมงานเขียน

อวิ๋นชูพลิกดู หยิบตัวอักษรแผ่นหนึ่งส่งให้เซี่ยซื่ออัน: "เจ้าอ่านเองสักรอบ"

สีหน้าเซี่ยซื่ออันเปลี่ยนไปแล้ว ริมฝีปากเขาเม้มแน่นเป็นเส้นตรง เอ่ยเสียงช้าๆ: "ผู้ต้องการความเจริญของต้นไม้ ต้องมั่นคงที่รากฐาน ผู้ปรารถนาให้สายน้ำไหลไกล..."

เหล่าฮูหยินเซี่ยไม่ใช่หญิงชราที่ไม่รู้อะไรเลย สามีนางเป็นซิ่วไฉ ลูกชายเป็นจู่เหริน หลานชายเซี่ยจิ่งอวี้เป็นจอหงวน

ท่านหญิงชรามักภูมิใจในการเป็นตระกูลนักปราชญ์ ได้รับการหล่อหลอมมานาน ย่อมเข้าใจว่านี่คือฎีกาที่ขุนนางผู้หนึ่งเขียนถวายฮ่องเต้เมื่อหลายร้อยปีก่อน มีเจตนาเตือนสติฮ่องเต้ให้ระวังภัยยามสงบ สั่งสมคุณธรรม

นางขมวดคิ้ว: "ฎีกานี้มีอะไรหรือ?"

"ตัวฎีกาไม่มีอะไร" อวิ๋นชูเอ่ยเสียงเย็น "แต่ที่ท้ายบทความ เขาเขียนถ้อยคำหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ"

เหล่าฮูหยินคว้าตัวอักษรไปดูอย่างรวดเร็ว

"...หยางตี้แห่งสุยเห็นแก่ผลประโยชน์ อาณัติสวรรค์ยากจะคงอยู่ ถวายยาฝ่าบาท อย่าให้สินบนรุกราน..." อ่านถึงตรงนี้ เหล่าฮูหยินตกใจจนสีหน้าเปลี่ยน "อันเอ๋อร์ เจ้าเขียนอะไรอย่างนี้?"

อวิ๋นชูหัวเราะเยาะ

ในห้องหนังสือของเซี่ยซื่ออัน เต็มไปด้วยถ้อยคำเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าเขามีความเห็นขัดแย้งกับฮ่องเต้องค์ปัจจุบันอย่างมาก

ดังนั้นหลังจากเข้ารับตำแหน่งในคณะรัฐมนตรี สิ่งแรกที่เขาทำคือหาทางกำจัดตระกูลอวิ๋นผู้จงรักภักดี สนับสนุนองค์ชายก่อการกบฏ...

นางคิดไม่ออกมาตลอดว่า เด็กหนุ่มอายุสิบสองปี จะเกิดความไม่พอใจต่อฮ่องเต้ได้อย่างไร

"อันเอ๋อร์ เจ้ารู้หรือไม่ว่าถ้าคนนอกเห็นสิ่งเหล่านี้ จะเกิดผลอย่างไร?" อวิ๋นชูเอ่ยเสียงเฉียบขาด "เจ้าถูกบันทึกในนามของข้า นั่นหมายความว่าเป็นบุตรชายคนโตของภรรยาเอกตระกูลเซี่ย คำพูดและการกระทำทุกอย่างของเจ้าล้วนเป็นตัวแทนของตระกูลเซี่ย!"

จู่ๆ นางก็แผ่บารมีอันน่าเกรงขาม "เจ้าวิพากษ์วิจารณ์ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันว่าหมกมุ่นในกามคุณ เชื่อขุนนางคดโกง..."

สีหน้าเซี่ยซื่ออันไม่สู้ดี: "ลูกไม่ได้..."

"นี่ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะปฏิเสธด้วยคำว่าไม่ได้!" สีหน้าอวิ๋นชูเคร่งขรึมยิ่งขึ้น "ตัวอักษรบนกระดาษขาวคือหลักฐาน หากมีคนนำขึ้นทูล เบาสุดบิดาเจ้าถูกลดตำแหน่ง หนักสุดทั้งจวนเซี่ยถูกจับขัง ไม่ว่าเบาหรือหนัก เจ้าก็รับไม่ไหวทั้งนั้น! บรรพบุรุษสามชั่วคนของตระกูลเซี่ยอ่านตำรา กว่าจะมีคนเข้ารับราชการในรุ่นบิดาเจ้า แต่ตัวอักษรไม่กี่บรรทัดของเจ้า จะทำให้ความพยายามหลายชั่วคนสูญเปล่า เจ้าจะกลายเป็นผู้นำความผิดมาสู่ตระกูลเซี่ย!"

นางขว้างกระดาษแผ่นนั้นใส่หน้าเซี่ยซื่ออัน

เหล่าฮูหยินเซี่ยราวกับถูกฟ้าผ่า นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ นางไม่เคยคิดว่าผลลัพธ์จะร้ายแรงถึงเพียงนี้

เหล่าฮูหยินเซี่ยเข้าใจแล้วว่าทำไมหลานสะใภ้ที่มีนิสัยอ่อนโยนถึงโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที ที่แท้อันเอ๋อร์ก็ทำผิดร้ายแรงจริงๆ

อวิ๋นชูลดเปลือกตาลง

เรื่องนี้ฟังดูร้ายแรง แต่ความจริงแล้ว ถึงจะลุกลามใหญ่โต อย่างมากก็แค่ถูกริบเงินเดือนไม่กี่เดือน

อีกอย่าง สามีของนาง เซี่ยจิ่งอวี้ ฉลาดนัก มีหลายวิธีที่จะทำให้เรื่องนี้ผ่านพ้นไป

เกิดใหม่มาแล้ว หลายเรื่องต้องวางแผนอย่างรอบคอบ

นางเอ่ยเสียงเบา: "ตั้งแต่อันเอ๋อร์กลับสู่ตระกูล ข้าเลี้ยงดูอย่างประณีต สี่ปีมานี้โกรธเพียงครั้งเดียว ก็ถูกนำเรื่องมาถึงเหล่าฮูหยินแล้ว ดูเหมือนว่า ข้าผู้เป็นแม่ กลับไม่มีสิทธิ์อบรมสั่งสอนลูกของตัวเอง... หรือว่า แม้อันเอ๋อร์จะถูกบันทึกในนามของข้า ข้าก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะสั่งสอนอย่างเข้มงวด? หากเป็นเช่นนั้น ลูกคนนี้ข้าก็ไม่กล้ารับไว้แล้ว"

เมื่อครู่นางโกรธจัด แต่ตอนนี้กลับแสดงท่าทีเศร้าโศก ราวกับเสียใจ

เหล่าฮูหยินรีบร้อนทันที: "อวิ๋นชู ข้าไม่ได้มีเจตนาตำหนิเจ้า"

ถ้าอวิ๋นชูไม่รับอันเอ๋อร์ อันเอ๋อร์ก็จะเป็นเพียงบุตรภรรยาน้อย บุตรภรรยาน้อยถูกดูถูกทุกที่ ขึ้นรับราชการก็ยาก

แม้จะบันทึกในทะเบียนตระกูลแล้ว ไม่ใช่ว่าอวิ๋นชูจะบอกไม่รับก็ไม่รับได้ แต่ต้องให้อวิ๋นชูยอมรับจากใจจริง ตระกูลอวิ๋นถึงจะยอมรับ

ตระกูลอวิ๋นเป็นจวนแม่ทัพขั้นหนึ่ง ไม่ใช่ตระกูลเซี่ยขั้นห้าจะเทียบได้...

เหล่าฮูหยินหันไป: "อันเอ๋อร์ เจ้ายังยืนเซ่อทำไม"

เซี่ยซื่ออันเดินเข้าไป: "ในตำราว่า แม่เข้มงวดให้กำเนิดปราชญ์ แม่ตามใจให้กำเนิดลูกเสเพล แม่เข้มงวดกับลูก ก็หวังให้ลูกมีอนาคตที่ดี แต่ลูกกลับไม่เข้าใจความหวังดีของแม่ ลูกผิดเอง ลูกจะไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชนต่อ"

อวิ๋นชูยกยิ้มมุมปาก

เซี่ยซื่ออันไม่ยอมรับการลงโทษของนางตั้งแต่แรก จึงดึงเหล่าฮูหยินมาช่วย

จนกระทั่งหลักฐานอยู่ตรงหน้า จนกระทั่งไม่อาจโต้แย้งได้ เขาถึงยอมก้มหัว เลือกทางที่เป็นประโยชน์กับตัวเองที่สุด

เด็กคนนี้เหมือนเซี่ยจิ่งอวี้ จิตใจลึกซึ้ง เก่งการเรียน ไม่เช่นนั้นคงไม่สอบได้ที่หนึ่งทั้งสามระดับ และเข้าคณะรัฐมนตรีตั้งแต่อายุยังน้อย

นางเอ่ยเสียงเรียบ: "อันเอ๋อร์ไม่ต้องคุกเข่าแล้ว เหล่าฮูหยินจะเป็นห่วง"

เหล่าฮูหยินเป็นห่วงจริงๆ

ต้องรู้ว่า ตั้งแต่ตั้งจวนมา ตระกูลเซี่ยไม่เคยมีธรรมเนียมคุกเข่าที่ศาลบรรพชน

แต่แม่สั่งสอนลูกเป็นเรื่องถูกต้องตามครรลองธรรม นางผู้เป็นทวดหากพูดแทรกมากไป จะไม่ทำให้คนหมดกำลังใจหรือ?

ท่านหญิงชราจำต้องฝืนใจพูด: "ควรคุกเข่าก็ต้องคุกเข่า"

"เมื่อเหล่าฮูหยินพูดเช่นนี้แล้ว" อวิ๋นชูถอนหายใจ "ฤดูใบไม้ผลิอากาศหนาวจัด ไม่ต้องคุกเข่านาน สองวันก็พอ"

ดวงตาเหล่าฮูหยินเกือบถลนออกมา

คุกเข่าสองชั่วยามยังรู้สึกว่ามากเกินไป นี่จะให้คุกเข่าสองวัน คงตายแน่!

แต่เซี่ยซื่ออันรับคำแล้ว: "ขอรับ อีกสองวันลูกจะมาคำนับท่านแม่อีกครั้ง"

ดวงตาอวิ๋นชูลึกจนมองไม่เห็นก้น

แค่สองวันเท่านั้น...

ก่อนตาย นางคุกเข่าถึงสองเดือนกว่า ไม่ได้ขอให้ตระกูลเซี่ยช่วยทูลขอพระราชทานอภัยโทษให้ตระกูลอวิ๋น แต่กลับได้น้ำพิษหนึ่งถ้วย...

เดินออกจากอันโส่วถัง ทิงซวงเอ่ยด้วยความกังวล: "นายหญิงลงโทษคุณชายใหญ่เช่นนี้ เกรงว่าจะทำให้คุณชายใหญ่ห่างเหินนายหญิง"

อวิ๋นชูยิ้ม

เซี่ยซื่ออันไม่เคยร่วมใจกับนางตั้งแต่แรก จะมีคำว่าห่างเหินได้อย่างไร?

ชาติที่แล้วทุ่มเทเลือดเนื้อ แลกมาซึ่งการคิดร้ายและทรยศ ไยต้องทุ่มเทหัวใจจริงอีก

บทที่ 3 เด็กไม่มีลมหายใจแล้ว

กลับมาถึงหยวี่เซิงจวี ฟ้ามืดสนิทแล้ว

ในห้องจุดโคมไฟแล้ว เพิ่งก้าวเข้าไป นางก็เห็นชายคนหนึ่งนั่งอยู่ในห้องรับแขกด้านข้าง กำลังดื่มชา

นี่คือเซี่ยจิ่งอวี้วัยยี่สิบแปดปี

ในตอนที่มารดาหาคู่ให้นาง นางแอบเห็นเซี่ยจิ่งอวี้ จอหงวนผู้สง่างาม หาข้อติไม่ได้เลย

แต่หากรู้ว่าเซี่ยจิ่งอวี้มีลูกอยู่แล้ว นางคงไม่มีทางแต่งเข้าตระกูลเซี่ย

นางมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังเซี่ยจิ่งอวี้

ทั้งจวนสกุลเซี่ยต่างรู้ว่า หญิงผู้นี้คือผู้จัดการที่มีความสามารถที่สุดข้างกายเซี่ยจิ่งอวี้ ทุกคนเรียกว่าแม่นมฮ่อ

ชาติที่แล้วหลังจากตระกูลอวิ๋นล่มสลาย นางถึงได้รู้ว่า ที่แท้หญิงผู้นี้คือมารดาแท้ๆ ของเซี่ยซื่ออัน

เมื่อสี่ปีก่อนตอนที่เซี่ยจิ่งอวี้พาเซี่ยซื่ออันและพี่น้องสามคนกลับมาตระกูลเซี่ย เขาบอกนางด้วยปากตัวเองว่า มารดาของเด็กๆ ตายแล้ว

ตอนนั้น ลูกของนางเสียชีวิตตั้งแต่แรกเกิด และพี่น้องสามคนก็ไม่มีแม่ เด็กทั้งสามจึงถูกเลี้ยงในนามของนางโดยธรรมชาติ เรียกนางว่าแม่

เพื่อไม่ให้ตระกูลอวิ๋นรังเกียจ เพื่อให้บุตรนอกสมรสกลายเป็นบุตรที่ถูกต้อง เพื่อให้นางทุ่มเทเลี้ยงดูเด็กๆ นางถูกหลอกมาตลอดหลายปี...

"ท่านสามี"

อวิ๋นชูเรียกเสียงเรียบ

หลังแต่งงานใหม่ๆ เซี่ยจิ่งอวี้ก็ไม่เคยเข้ามาในห้องนอนของนางอีก

ตอนแรกนางตั้งครรภ์ ยังรู้สึกขอบคุณที่สามีเห็นใจ

ต่อมาคืนแล้วคืนเล่า ปีแล้วปีเล่า นางรอคอยเงาร่างของสามีไม่ได้ จึงค่อยๆ หมดหวัง ทุ่มเทความคิดทั้งหมดให้กับเด็กๆ

หากพูดว่าเซี่ยซื่ออันเป็นต้นเหตุที่ทำให้ตระกูลอวิ๋นล่มสลาย เช่นนั้น โศกนาฏกรรมในชีวิตของนาง ก็เริ่มต้นจากเซี่ยจิ่งอวี้

"ท่านสามีมาเพราะเรื่องของอันเอ๋อร์หรือ?"

อวิ๋นชูถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย

นางนั่งลงข้างโต๊ะ พูดเสียงเย็น "อันเอ๋อร์ทำเรื่องหมิ่นพระบรมเดชานุภาพเช่นนี้ ท่านสามีคิดว่าข้าไม่ควรลงโทษหรือ?"

ได้ยินดังนั้น เซี่ยจิ่งอวี้ตกใจเล็กน้อย

หลังจากลูกคลอดก่อนกำหนดและเสียชีวิต อวิ๋นชูก็สูญเสียความสง่างามของคุณหนูใหญ่จวนแม่ทัพไป ค่อยๆ กลายเป็นคนเงียบขรึมและว่าง่าย

นี่เป็นครั้งแรกในรอบสี่ปีที่เขารู้สึกว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลอวิ๋นในอดีตดูเหมือนจะฟื้นคืนชีพ

"นายหญิงต้องลงโทษแน่นอน" เห็นเซี่ยจิ่งอวี้ไม่พูด แม่นมฮ่อที่ยืนอยู่ด้านหลังจึงเอ่ยขึ้น "เพียงแต่เพิ่งเข้าฤดูใบไม้ผลิ กลางคืนหนาว ร่างกายคุณชายใหญ่ไม่แข็งแรง..."

พูดยังไม่ทันจบ ก็รู้สึกถึงสายตาเย็นชา

อวิ๋นชูสีหน้าเย็นชา: "ในตระกูลอวิ๋นของพวกเรา เมื่อนายพูด บ่าวที่แทรกจะต้องถูกตบปาก"

"แม่นมฮ่อก็แค่เป็นห่วงอันเอ๋อร์" เซี่ยจิ่งอวี้เอ่ย "อันเอ๋อร์ผิดจริง คุกเข่าที่ศาลบรรพชนสองวัน ต้องคิดเรื่องสำคัญออกแน่ ข้ามาเพื่อหวังว่านายหญิงอย่าให้ตระกูลอวิ๋นรู้เรื่องนี้"

เขายังหวังให้ตระกูลอวิ๋นช่วยเหลืออันเอ๋อร์ จึงไม่อาจให้ความผิดของอันเอ๋อร์ถูกผู้อื่นจับได้

"ท่านสามีวางใจได้ ข้าเข้าใจทั้งหมด" อวิ๋นชูจิบชา ยิ้มที่มุมปากพลางกล่าว "พูดถึง ข้ายังไม่รู้เลยว่าแม่นมฮ่อชื่ออะไร"

แม่นมฮ่อก้มหน้าลงอย่างนอบน้อม: "บ่าวเป็นเพียงคนรับใช้ ชื่อต่ำต้อย ไม่ควรให้นายหญิงล่วงรู้"

"แม่นมฮ่อคงอายุไม่ถึงสามสิบใช่ไหม ได้ยินว่ายังไม่แต่งงาน?" อวิ๋นชูจ้องเธอต่อไป "ข้ามีคู่ที่ดีพอดี"

"บ่าวรู้สึกเกรงกลัว!" แม่นมฮ่อโค้งตัว "ดวงชะตาบ่าวไม่ดี ชาตินี้จะไม่แต่งงาน อีกอย่างอายุก็มากแล้ว ตัดใจเรื่องนี้นานแล้ว น้ำใจของนายหญิง บ่าวซาบซึ้งแล้ว"

เซี่ยจิ่งอวี้ลุกขึ้นยืน: "ยังมีราชการต้องทำ ข้าขอตัวก่อน นายหญิงก็อย่าเหนื่อยเกินไป"

มองพวกเขาสองคนเดินออกจากหยวี่เซิงจวีทีละคน ดวงตาของอวิ๋นชูหรี่ลง

นางรู้สึกได้ว่า ฮ่อซื่อไม่มีความคิดที่จะเป็นนายหญิง

ผู้หญิงคนใด ที่ออกลูกให้ผู้ชายคนหนึ่ง พยายามทุกวิถีทางอยู่ข้างกายชายผู้นั้น คงอยากเป็นภรรยาเอกทั้งนั้น

ทำไมฮ่อซื่อคนนี้ถึงยอมเป็นบ่าว และไม่มีคำบ่นแม้แต่น้อย?

ชาติที่แล้วก่อนตาย นางวุ่นวายกับเรื่องของตระกูลอวิ๋นตลอด ไม่เคยคิดให้ละเอียดถึงฐานะของฮ่อซื่อ

เกิดใหม่อีกครั้ง ต้องไม่สะเพร่าเช่นนี้อีก

คืนนั้น อวิ๋นชูนึกถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในชาติที่แล้วซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งใกล้รุ่งจึงหลับ

นางฝันถึงคืนวิวาห์

ความหวานชื่นของคืนนั้น ฝังลึกถึงกระดูก

นางยังฝันถึงตัวเองตอนตั้งครรภ์ นางที่ไม่เคยปักผ้า ตอนท้องเรียนปักรองเท้าลายหัวเสือมากมาย

ความฝันเปลี่ยนไปกะทันหัน

เลือดไหลนองเป็นทาง ข้างหูมีเสียงต่างๆ นานา

"แย่แล้ว นายหญิงเลือดออกมาก เด็กคลอดก่อนกำหนด รีบมาคนเร็ว!"

"คุณชายน้อยคลอดออกมาแล้ว... ทำไมคุณชายน้อยไม่ร้อง ดูเหมือนไม่มีลมหายใจแล้ว?"

"ในท้องนายหญิงยังมีเด็กอีกคน ดูเหมือนจะไม่มีลมหายใจเหมือนกัน..."

"ถ้านายหญิงเห็นศพทารกจะเสียใจจนเลือดไหลไม่หยุด รีบเอาเด็กออกไป!"

"ไม่! อย่า!"

อวิ๋นชูลืมตาขึ้นทันที

นางท้องใหญ่มาก จนกระทั่งคลอดถึงรู้ว่าเป็นลูกแฝดชายหญิง

แต่นางผู้เป็นแม่แท้ๆ ยังไม่ทันได้เห็นหน้าเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง เด็กก็สิ้นลมถูกนำออกไปเสียแล้ว

เด็กถูกฝังที่ไหน จนนางตายก็ยังไม่รู้

"นายหญิง เป็นอะไรหรือ?"

ได้ยินเสียงนาง ทิงซวงรีบวิ่งเข้ามา เห็นนางเหงื่อท่วมศีรษะ จึงรีบตักน้ำมาให้ล้างหน้า

อวิ๋นชูแช่ในอ่างอาบน้ำเป็นเวลานาน จึงกดความรู้สึกจากความฝันลงได้

ตอนนี้ฟ้าสว่างแล้ว

หลังแต่งตัวเสร็จ คนที่มาคำนับทักทายยามเช้าก็มาถึงกันหมดแล้ว

"นายหญิง"

"ท่านแม่"

เห็นนางออกมา ทุกคนพร้อมใจกันลุกขึ้นยืนคำนับ

อวิ๋นชูกวาดตามองทุกคน

เซี่ยจิ่งอวี้ไม่ใช่คนหมกมุ่นในกาม เขามีอี๋เหนียงเพียงสามคน

สายตานางหยุดที่อี๋เหนียงคนหนึ่ง นี่คือทิงอวี่ สาวใช้ติดตัวที่นางพามาจวนสกุลเซี่ย บัดนี้เป็นอี๋เหนียงอวี่ของตระกูลเซี่ย

ห้าปีก่อนตอนที่นางตั้งครรภ์ ทิงอวี่แอบปีนขึ้นเตียงเซี่ยจิ่งอวี้

ลูกของนางเสียชีวิตตั้งแต่แรกเกิด ส่วนทิงอวี่คลอดคุณชายสามของตระกูลเซี่ยอย่างราบรื่น เซี่ยจิ่งอวี้จึงส่งลูกของทิงอวี่มาอยู่ข้างกายนาง

นางตั้งชื่อให้เด็กด้วยตัวเอง เซี่ยซื่อหยุ่น

หากพูดว่าเซี่ยซื่ออันเป็นบุตรชายคนโตที่นางทุ่มเทมากที่สุด เช่นนั้น เซี่ยซื่อหยุ่นก็คือดวงใจที่นางรักที่สุด

เด็กคนนี้ รักษาความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกของนาง ทำให้นางก้าวออกจากความเศร้าโศกและสิ้นหวังอันไร้ขอบเขต ทำให้ชีวิตนางมีที่พึ่ง

นางรักเซี่ยซื่อหยุ่นเหมือนลูกแท้ๆ จริงๆ แต่ภายหลัง...

"ท่านแม่"

เซี่ยซื่อหยุ่นโผเข้าสู่อ้อมอกของอวิ๋นชู อิงแอบอ้อนกับนาง

รอยยิ้มของอวิ๋นชูไม่ถึงดวงตา: "หยุ่นเอ๋อร์สี่ขวบแล้ว ต้องรู้จักมารยาทบ้างแล้ว"

ทิงอวี่เงยหน้ามอง

นายหญิงรักหยุ่นเอ๋อร์มากที่สุดเสมอ แค่หยุ่นเอ๋อร์อ้อน นายหญิงก็จะอุ้มไว้ในอ้อมกอด ตามใจและปลอบโยนอย่างสนิทสนม

แต่ตอนนี้ นายหญิงแตะต้องตัวเด็กไม่แม้แต่น้อย ในดวงตายังมีความห่างเหินและระแวง

หากไม่ใช่เพราะรับใช้นายหญิงมาตั้งแต่เล็ก นางคงสังเกตอารมณ์ละเอียดอ่อนของนายหญิงไม่เห็น

"อี๋เหนียงอวี่ให้กำเนิดทายาทแก่ตระกูลเซี่ย แต่กลับไม่มีเรือนของตัวเอง" อวิ๋นชูยิ้มพลางกล่าว "เรือนว่างทางทิศตะวันออกของจวนสกุลเซี่ย ต่อไปให้อี๋เหนียงอวี่กับหยุ่นเอ๋อร์อยู่เถอะ"

ทิงอวี่ตะลึง

หลังจากเป็นอี๋เหนียง นางอาศัยอยู่ในเรือนของนายหญิงมาตลอด หยุ่นเอ๋อร์ก็อยู่ที่นี่ จึงสนิทสนมกับนายหญิง

ถ้าย้ายไปอยู่ทางทิศตะวันออก ต่อไปการมาหานายหญิงแต่ละครั้งก็จะไม่ง่าย นายหญิงจะยังตามใจหยุ่นเอ๋อร์อยู่หรือ?