บทที่ 183 สี่ปีที่ขาดหาย

หลังจากเยี่ยมชมจวนเสร็จ

อวิ๋นชูพาเด็กทั้งสองไปทานอาหารที่โรงเตี๊ยม

นางถามฉู่หงหยูเสียงเบา "นอกจากเห็ดแล้ว น้องไม่สามารถกินอะไรอีก?"

"กินเผ็ดไม่ได้" เด็กน้อยคิดอย่างจริงจัง "และกินอาหารชิ้นใหญ่ไม่ได้ คอน้องไม่ดี ติดคอง่าย"

อวิ๋นชูรู้สึกปวดใจ

ก่อนหน้านี้นางเคยได้ยินแม่นมเจ

บทที่ 184 เซี่ยซื่ออันกลับมา

ฉู่อี๋พาเด็กทั้งสองกลับจวนอ๋อง

เด็กๆ ถูกแม่นมพาไป ส่วนเขายังต้องไปจัดการงานราชการ

ขณะดูฎีกาเหล่านั้น เขาไม่อาจสงบจิตใจได้ ไม่รู้ทำไม ภาพรอยยิ้มของอวิ๋นชูจึงผุดขึ้นมาตรงหน้าเสมอ

ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นนางยิ้ม แต่ครั้งนี้ ประทับใจเป็นพิเศษ

เหมือนครั้งแรกที่พบนางต

บทที่ 185 ฮ่อหลิ่งอิ่งมาเข้าฝัน

"เจ้าวางแผนอะไรให้อ๋องกงซี?"

อวิ๋นชูมองเขาถาม

เซี่ยซื่ออันก้มหน้า "ตอนที่เรียนอยู่ที่กั๋วจื่อเจี้ยน ข้าได้เข้าเฝ้าอ๋องกงซีพร้อมอาจารย์หวัง อ๋องกงซีได้รับพระบัญชาให้ไปฝึกงานที่กรมข้าราชการ หลายปีมานี้ได้ทำการปฏิรูปบางอย่าง แต่ก็ยังอยู่ในกรอบเดิม ไม่ได้รับความสนพระท