บทที่ 182 มารดาผู้ล้มเหลว

อวิ๋นชูส่งลั่วจ้านคืนให้คุณหญิงลั่ว

รีบขึ้นรถม้า สั่งให้คนขับรถเร่งไปยังจวนอ๋องผิงซีเร็วที่สุด

รถยังไม่ทันหยุดสนิท นางก็กระโดดลงจากรถ เมื่อเท้าทั้งสองแตะพื้น หัวใจที่เต้นระรัวก็ค่อยๆ กลับเข้าที่

ในตอนนี้เอง นางจึงค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลงและคิดทบทวนเรื่องราว

คืนที่เซี่ยจิ่งอว

บทที่ 183 สี่ปีที่ขาดหาย

หลังจากเยี่ยมชมจวนเสร็จ

อวิ๋นชูพาเด็กทั้งสองไปทานอาหารที่โรงเตี๊ยม

นางถามฉู่หงหยูเสียงเบา "นอกจากเห็ดแล้ว น้องไม่สามารถกินอะไรอีก?"

"กินเผ็ดไม่ได้" เด็กน้อยคิดอย่างจริงจัง "และกินอาหารชิ้นใหญ่ไม่ได้ คอน้องไม่ดี ติดคอง่าย"

อวิ๋นชูรู้สึกปวดใจ

ก่อนหน้านี้นางเคยได้ยินแม่นมเจ

บทที่ 184 เซี่ยซื่ออันกลับมา

ฉู่อี๋พาเด็กทั้งสองกลับจวนอ๋อง

เด็กๆ ถูกแม่นมพาไป ส่วนเขายังต้องไปจัดการงานราชการ

ขณะดูฎีกาเหล่านั้น เขาไม่อาจสงบจิตใจได้ ไม่รู้ทำไม ภาพรอยยิ้มของอวิ๋นชูจึงผุดขึ้นมาตรงหน้าเสมอ

ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นนางยิ้ม แต่ครั้งนี้ ประทับใจเป็นพิเศษ

เหมือนครั้งแรกที่พบนางต